“คราวนี้ไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหม?”
ไป๋เยวียนจูงโจวหาน หมุนตัวหมายมุ่งหน้าไปยังตลาดผีเบื้องหน้า
“เพ้อเจ้อ...”
ชายคนนั้นขวางเขาไว้อีกครั้ง กล่าวว่า “คนโรคจิตก็ห้ามเข้า!”
“...”
ไป๋เยวียนเบิกตากว้าง ถามอย่างไม่เข้าใจ “ฉันขนาดนี้แล้วยังนับเป็นคนธรรมดาอีก?”
“โรคจิตก็ไม่ใช่คนธรรมดาจริง ๆ นั่นแหละ...”
ชายคนนั้นกระตุกมุมปาก อธิบาย “แต่ผมหมายถึงคนที่มีพลังลี้ลับต่างหาก”
“อย่างนี้นี่เอง ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย จากนั้นสีหน้าขยับ พลันไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาทันที
“หืม?”
ชายคนนั้นสั่นสะท้านในแววตา ถึงกับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายผิดธรรมดาจากร่างของไป๋เยวียน
“คราวนี้ ฉันเข้าไปได้แล้วสินะ?”
น้ำเสียงของไป๋เยวียนเย็นเฉียบ ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
“ได้... แต่พลังลี้ลับของท่าน...”
คิ้วของชายคนนั้นขมวดเล็กน้อย รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่เหมือนกับคนภูตวิญญาณทั่วไป
ไป๋เยวียนกล่าวอีกครั้ง “ไข่เน่าก็ยังเป็นไข่อยู่ดีใช่ไหม!”
“...”
ชายคนนั้นตะลึงงัน กลับรู้สึกว่ามีเหตุผลอยู่บ้าง
ยังไงอีกฝ่ายก็มีพลังลี้ลับ ปกป้องตัวเองได้ก็พอแล้ว
“พวกท่านเข้าไปได้เลย เดินไปข้างหน้าร้อยเมตรก็ถึง...”
ชายคนนั้นหลีกทางให้ พร้อมทำมือเชิญ
ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วเร่งฝีเท้าเดินไปข้างหน้าด้วยความตื่นเต้น
ไม่นานนัก
ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปฉับพลัน ถนนที่เคยว่างเปล่าไร้ผู้คน จู่ ๆ ก็ปรากฏร่างนับร้อย