“พี่ไป๋ว่าไง? ไปตลาดผีกันไหม?”
“ไป! ต้องไปอยู่แล้ว!”
ไป๋เยวียนยักไหล่พูดว่า “งานใหญ่แบบนี้จะขาดฉันได้ยังไง?”
“ดี งั้นสุดสัปดาห์นี้เราไปกันเลย!”
ในแววตาของโจวหานก็มีความคาดหวังกับความตื่นเต้นอยู่บ้าง
ที่จริงแล้วตอนนี้ทั้งคู่ยากจนข้นแค้น แค่ไปดูความคึกคักเท่านั้น...
เพราะถึงอย่างไรก็เป็นตลาดผี แสดงว่าไม่ได้ใช้เงินต้าเซี่ย แต่เป็นคริสตัลผีต่างหาก
...
ตกกลางคืน
ไป๋เยวียนที่ยังไม่ทันได้หลับมีสีหน้าเปลี่ยนไป ใบหน้าผีบนหน้าอกของเขาปรากฏขึ้นอีกครั้งอย่างเงียบเชียบ
วินาทีต่อมา ไป๋เยวียนก็เข้าสู่ห้วงอวกาศมืดมิดที่คุ้นเคย
มองทะเลเลือดที่ไหลวนอยู่รอบๆ ไป๋เยวียนใจสั่นไหว คาดเดาอย่างลับๆ ว่า:
“นี่คงเป็นภายในร่างของใบหน้าผีสินะ? ทะเลเลือดเป็นกรดในกระเพาะของมัน ใช้ย่อยผีดุร้ายโดยเฉพาะ?”
ชั่วขณะหนึ่ง เขายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้
ตอนนั้นเอง ด้านบนของห้วงอวกาศก็ร่วงหล่นเม็ดยาสีขาวหนึ่งเม็ดลงมา เป็นยาที่คุ้นเคยซึ่งช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งกาย
“ดูท่าผีมือถือนั่นจะไม่ได้เรื่องจริงๆ...”
ไป๋เยวียนส่ายหัว พลางแหงนมองด้านบน เห็นว่าเดิมทีมีเหรียญผีสามเหรียญ แต่ตอนนี้เพิ่มขึ้นมาสองเหรียญ
เห็นได้ชัดว่าผีมือถือแข็งแกร่งกว่าผีหยินแค่นิดเดียวเท่านั้น...
ไม่นาน วิสัยทัศน์ของไป๋เยวียนก็เปลี่ยนกลับมาที่ร่างของตัวเอง
ตอนที่เขากำลังจะกลืนมันตามสัญชาตญาณ การกระทำกลับหยุดลงทันที
“สุดสัปดาห์ยังต้องไปตลาดผี ตอนนี้ไม่มีเงินพอดี ใช้ยาแลกไปเลยดีไหม?”
เขาคิดถึงการขายยาเพื่อแลกเป็นคริสตัลผี