สายฝนอันประหลาดแผ่กลิ่นอายพลังลี้ลับอันแข็งแกร่ง ก่อนหยดลงบนศีรษะของไป๋เยวียน
ชั่วพริบตา
หนังศีรษะของเขาก็เริ่มละลาย ราวกับหุ่นขี้ผึ้ง ภาพนั้นทำเอาคนเห็นขนหัวลุก
ที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าคือไป๋เยวียนเองกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย
“วิชาผีนี่วิปริตจริง ๆ...”
สีหน้าของไป๋เยวียนขยับเล็กน้อย อดนึกถึงเรื่องในอดีตขึ้นมาไม่ได้
เฝิงอีเซี่ยวแห่งสภาจ้าวโลกา เขายังคงจำสภาพศพอันน่าสังเวชของอีกฝ่ายได้ดี...
แต่ไป๋เยวียนไม่ได้ลนลาน เขารอคอยบางอย่างอย่างเงียบ ๆ พร้อมใช้ร่างอมตะต้านทานความเสียหายจากสายฝน
ในเวลานั้นเอง
จู่ ๆ ทางเดินเล็ก ๆ คดเคี้ยวกลางป่าก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลัง ดูประหลาดยิ่งนัก!
ทันทีที่ฝูงผีปรากฏตัว ไป๋เยวียนก็ให้หน้ากาผีเริ่มสร้างทางเชื่อมเอาไว้แล้ว จังหวะที่มันปรากฏขึ้นตอนนี้นับว่าเหมาะเจาะพอดี...
ชั่วขณะนั้น
ไป๋เยวียนกับหวางชิงและคนอื่น ๆ ไม่ลังเล ต่างก้าวขึ้นไปบนทางเดินเล็ก ๆ ที่คุ้นเคยพร้อมกัน...
เมื่อผีดุร้ายตนอื่นเห็นดังนั้น พลังลี้ลับในร่างก็ปะทุ ต่างปลดปล่อยวิชาผีของตนออกมา
แต่ทั้งสองฝ่ายราวกับอยู่กันคนละมิติ วิชาผีของพวกมันจึงพลาดเป้าพร้อมกัน ได้แต่ยืนมองไป๋เยวียนกับพวกจากไป...
ครู่ต่อมา
ฝูงผีมารวมตัวกัน ณ ที่แห่งนี้ ส่งเสียงครวญครางชวนขนลุกเป็นระยะ ทว่ากลับหาร่องรอยของไป๋เยวียนกับพวกไม่พบเสียที ราวกับแมลงวันไร้หัว
ชั่วพริบตา