“พี่ผี ไหนบอกว่าระบุชนิดยาไม่ได้ไง...”
ไป๋เยวียนถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น
ถ้าระบุชนิดได้จริง ผลประโยชน์ที่เขาจะได้รับคงมหาศาล...
“ถ้าคุณทำให้ฉันกินผีใหญ่ระดับพันเนตรได้ทุกวัน ฉันก็ผลิตยาที่ระบุชนิดให้คุณได้ตลอดเวลา”
“...”
ไป๋เยวียนนิ่งเงียบไปทันที ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ แล้วไม่พูดอะไรอีก
เขาพอจะรู้แล้วว่าพันเนตรมีฐานะและพลังระดับไหน อีกฝ่ายเป็นผีใหญ่ระดับเดียวกับหน้ากากผี แถมยังเป็นมือขวาของผีใหญ่ตนสุดท้ายอีกต่างหาก จะไปหามากินได้จากที่ไหน...
ดูท่าหน้ากากผีไม่ใช่ว่าระบุชนิดยาไม่ได้ แต่เป็นเพราะผีที่กินเข้าไปมีระดับไม่สูงพอ...
หน้ากากผีส่ายหน้า แค่พูดส่ง ๆ ไปเท่านั้น มันไม่ได้คาดหวังอะไรจริงจังอยู่แล้ว...
“เอาละ เจ้าหนู เอาลูกตานั่นไปใช้เสีย คงช่วยเพิ่มพลังให้แกได้อีกหน่อย”
“หืม?”
ไป๋เยวียนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขามองลูกตาในมือแล้วถามว่า
“ต้องใช้ยังไง?”
“มีสองวิธี ใส่พลังลี้ลับเข้าไป ใช้มันเป็นอุปกรณ์ลี้ลับทั่วไป หรือไม่ก็ควักลูกตาตัวเองออกแล้วใส่มันเข้าไปแทน”
“หืม? ทำแบบนั้นได้ด้วยหรือ?”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา
“นี่ไม่ใช่ของลี้ลับธรรมดา”
หน้ากากผีพูดพลางยิ้ม
“นี่คือลูกตาข้างหนึ่งจากร่างแท้ของพันเนตร แม้ระดับจะมีแค่หกอักขระ แต่ก็เทียบกับอุปกรณ์ลี้ลับหกอักขระพวกนั้นไม่ได้”