“นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย...”
ผู้เฒ่าเฮยเหอกับประมุขวังเทียนหลิงสบตากัน
สีหน้าของทั้งคู่บิดเบี้ยวราวกับท้องผูก...
ในบรรดาผู้คนที่อยู่ที่นี่ คนที่อึดอัดใจที่สุดย่อมเป็นพวกเขาสองคน
ไม่เพียงไม่สมหวังที่จะยกระดับแคว้นให้กลายเป็นมหาอำนาจลี้ลับ กลับต้องทยอยมอบทรัพยากรออกไปไม่หยุด นี่มันช่วยศัตรูชัด ๆ ไม่ใช่หรือ...
“เจอศัตรูทางธรรมชาติเข้าให้แล้วจริง ๆ...”
ทั้งสองทำได้เพียงสบตากัน ก่อนถอนหายใจอย่างจนปัญญา
เวลานี้พระอู้หลิงกลับไม่สนใจความคิดของทั้งคู่ เขายิ้มบาง ๆ พลางยื่นแหวนเก็บทรัพยากรลี้ลับออกมาเป็นคนแรก แล้วกล่าวว่า
“สหายจาง ประเทศต้าเซี่ยมีบุคลากรโดดเด่นมากมาย ยินดีด้วย”
เมื่อเห็นเช่นนั้น จางชิงเต้าก็รับมาอย่างไม่เกรงใจ
ในสายตาของเขา นี่คือสิ่งที่ประเทศต้าเซี่ยสมควรได้รับ!
ใครใช้ให้ประเทศต้าเซี่ยมีตัวประหลาดอย่างไป๋เยวียนกับหวางโม่ถึงสองคนกันเล่า...
เมื่อพระอู้หลิงเป็นคนเริ่ม คนอื่น ๆ ก็ไม่ลังเลอีก ต่างทยอยมอบส่วนของตนออกมา
ไม่นานนัก
ทุกขุมกำลังต่างมอบทรัพยากรลี้ลับให้ มีเพียงผู้เฒ่าเฮยเหอกับประมุขวังเทียนหลิงที่ยังนิ่งเฉย
เมื่อเห็นสายตาของทุกคนหันมามอง ทั้งคู่ก็รู้ว่าหนีไม่พ้นแล้ว จึงทำได้เพียงฝืนยิ้มแข็ง ๆ ก่อนมอบส่วนของตนออกมาเช่นกัน
เมื่อเห็นภาพนี้
ไป๋เยวียนแทบจะกดรอยยิ้มตรงมุมปากไว้ไม่อยู่
เขาไม่คิดเลยว่าทรัพยากรลี้ลับจะได้มาง่ายดายขนาดนี้ นี่มีประสิทธิภาพกว่าฆ่าผีตั้งเยอะ...
สำหรับมหาอำนาจลี้ลับแล้ว ทรัพยากรเหล่านี้ไม่ได้มีมากมายอะไร เพียงแต่ความคิดของไป๋เยวียนกับพวกยังปรับไม่ทันเท่านั้น...