“???”
ทุกคนนิ่งงันไปชั่วขณะ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นพิกลพิลั่น
แกนี่หน้าด้านจริง ๆ ...
เหตุการณ์ลี้ลับปฏิบัติกับแกเหมือนคนธรรมดา แต่เกียรติยศแกต้องได้สูงสุด เรื่องดี ๆ แกจะเอามันทั้งหมดเลยใช่ไหม?
“เอาล่ะ ผมไปก่อนนะ”
เหยียนชิงส่ายหน้ายิ้ม ๆ เกรงว่าเว่ยเฟิงจะรั้งไว้อีก จึงตัดสินใจเด็ดขาด
พูดจบ เขาทะยานตัวขึ้นฝั่งไปในพริบตา
ขณะนั้น ลู่หมิงมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เอ่ยว่า
“พี่เหยียน รีบไปถึงเพียงนี้ หรือว่าได้ของดีจากในร่างศพหญิงนั่น?”
“ฉันโชคไม่ดี ไม่ได้อะไรมา”
เหยียนชิงโบกมือพลางกลืนหายเข้าไปในฝูงชน หายลับไป
“เขาไม่ได้มา?”
ลู่หมิงพึมพำ แล้วหันไปมองหานอวี่
หานอวี่ยักไหล่ ตอบตรง ๆ
“ฉันไม่ได้รับอะไร”
“งั้นผมก็ไม่มีเหมือนกัน”
ลู่หมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นจ้องไปที่ไป๋เยวียน แววตาลึกล้ำมีประกายอันตรายวูบหนึ่ง
“มองฉันทำไม?!”
ไป๋เยวียนแบมือทั้งสองข้าง เขาไม่ได้อะไรมาจริง ๆ
แต่เห็นสายตาคนทั้งคู่ผิดปกติไป เขาก็พูดตรง ๆ
“ใครได้ของนั่นไปขอให้ซวยสนั่น!”
“??”
ลู่หมิงและหานอวี่ถึงกับสะท้านไปทั้งร่าง
ปากแกนี่ร้ายกาจเกินไปแล้วนะ?!
แต่ก็ทำให้ความคลางแคลงใจของทั้งสองมลายหายไปอย่างสิ้นเชิง...
เว่ยเฟิงอมยิ้มที่มุมปาก แววตามีความชื่นชมเล็กน้อย
แค่ถูกด่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ถ้าไป๋เยวียนมีของดีติดตัวจริง เกรงว่าจะเกิดปัญหาถึงชีวิตได้ เพราะวงการลี้ลับไม่ได้สงบสุขอย่างที่คิด