สิ้นเสียงลู่อวิ๋นเทียน โลงศพทางซ้ายและขวาก็เริ่มสั่นไหวทันที จากนั้นเสียงเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังออกมา:
“แล้วเจ้าต้องการอย่างไร?”
น้ำเสียงของอีกฝ่ายเริ่มไม่สบอารมณ์
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือรอให้พวกเขาฟื้นคืนชีพอย่างสมบูรณ์
ไม่ใช่รีบแก้แค้นให้ลู่เฉินเฟิง...
หากเรื่องนี้ทำให้การฟื้นคืนชีพของพวกเขาล่าช้า นั่นต่างหากที่เรียกว่ากลับหัวกลับหาง!
ลู่อวิ๋นเทียนสังเกตเห็นโทสะของผู้อาวุโสตระกูล สีหน้าจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่าก็ยังกล่าวอย่างหนักแน่นว่า:
“ผมหวังว่าผู้อาวุโสตระกูลจะลงมือสังหารไป๋เยวียน ล้างแค้นให้เฉินเฟิง และชำระความอัปยศของตระกูลลู่!”
“ประมุขตระกูลลู่ ข้าว่าเจ้าคงมองสถานการณ์ไม่ออกแล้วกระมัง...”
ลู่เฉวียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แววตาฉายแววเย้ยหยัน ก่อนเอ่ยว่า:
“ท่านหมายความว่าการแก้แค้นให้ลู่เฉินเฟิงสำคัญกว่าการฟื้นคืนชีพอย่างสมบูรณ์ของผู้อาวุโสตระกูลทั้งสามหรือ?”
ลู่อวิ๋นเทียนหรี่ตา มองลู่เฉวียนที่อยู่ข้างกาย แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตา
เดี๋ยวนี้แม้แต่เด็กรุ่นหลังก็ยังกล้าพูดจาเหลวไหลใส่เขา...
แต่เพราะมีผู้อาวุโสตระกูลอยู่ด้วย เขาจึงทำได้เพียงข่มโทสะไว้ แล้วเอ่ยช้า ๆ ว่า:
“ประเด็นไม่ใช่การแก้แค้นให้ลูกชายฉัน แต่คือการชำระความอัปยศของตระกูลลู่!”
ผู้อาวุโสตระกูลผู้มีเสียงแหลมกล่าวขึ้นว่า:
“แม้เฉินเฟิงจะตาย ทำให้ตระกูลลู่ของเราเสียหน้าอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวง ถึงอย่างไรความขัดแย้งระหว่างคนภูตวิญญาณก็มีคนตายเป็นเรื่องปกติ...”