ไป๋เยวียนเงียบไป ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปากว่า
“นี่มันสูตรยาลับตกทอดของบรรพบุรุษฉันนะ ยาวิเศษไร้เทียมทาน ไม่ใช่ขนมปังแบน!!!”
“ยา?”
คนคนนั้นสีหน้าตะลึง จากนั้นชั่วพริบตาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“เฮ้ย ไม่ใช่ เพื่อน นายแน่ใจนะว่านี่คือยา?”
“...”
ไป๋เยวียนเห็นว่าลูกค้าที่หามาได้ยากนี้ แม้จะมาซื้อขนมปัง แต่ก็เป็นโอกาสเดียวที่จะขายของ
เขารีบบอกว่า
“ยาเม็ดนี้กลืนลงไปแล้ว จะเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายได้มหาศาล!”
“ก็ยาบ้าระห่ำไม่ใช่หรือไง?”
ชายคนนั้นชะงักเล็กน้อย แล้วพูดว่า “ของพวกนี้ของนายมีอะไรน่าแปลกใจ”
“ผิด! เป็นสุดยอดยาบ้าระห่ำ!”
ไป๋เยวียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า
“นายเป็นลูกค้าคนแรกของวันนี้ ฉันให้นายลองฟรีเลยก็ได้!”
พูดจบ เขาก็หยิบมีดเล่มเล็กออกมา ขูดผงจากตัวยามาเล็กน้อย ส่งสายตาให้อีกฝ่ายกลืนลงไปตรงๆ
“นายจะวางยาพิษหรือเปล่า?”
ชายคนนั้นในตามีความหวาดระแวง แล้วพูดว่า “ออกจากตลาดผีแล้วค่อยลงมือกับฉันงั้นหรือ?”
“...”
ไป๋เยวียนเม้มปาก ตัวเองก็ขูดผงยาออกมาเล็กน้อย กลืนลงไปโดยตรง
เมื่อเห็นดังนั้น ชายคนนั้นถึงได้ยอมเชื่ออย่างเสียไม่ได้ กลืนผงยาลงไป
เขาเลียริมฝีปาก เหมือนกำลังลิ้มรสชาติ ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปากว่า
“ขนมปังแบนของนาย... หวานเล็กน้อย”
“???”
ไป๋เยวียนมุมปากกระตุก พูดว่า “นายไม่รู้สึกว่าร่างกายแข็งแรงขึ้นหรือ?”