“??”
ทุกคนมองสภาพของเกาอี้แล้วก็ชะงักไปทันที
นี่ยังกล้าพูดอีกเหรอว่าแกไม่กลัว?
“พี่ไป๋ มาที่ผ้าห่มผมสิ ข้างในอุ่นนะ!”
“พี่ มาทางนี้สิ คืนนี้พี่อยากทำอะไรก็ได้นะ”
ชั่วพริบตา ทุกคนก็กอดขาไป๋เยวียนบ้าง กอดแขนเขาบ้าง บางคนถึงกับกอดคอเขาไว้……
ตอนนี้คนทั้งห้องพักสีหน้าตื่นกลัว ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
“พวกนายไปไกล ๆ เลยไป”
ไป๋เยวียนใช้สองมือผลักทุกคนออกไปตรง ๆ แล้วกลับขึ้นเตียงของตัวเอง
ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงต้องออกแรงอยู่บ้าง แต่พอร่างกายแข็งแรงขึ้น ก็ทำได้อย่างง่ายดาย
“พี่ไป๋ แรงเยอะจังเลย อย่าไปนะ……”
“ใครกล้าขึ้นเตียงฉัน ฉันจะถีบมันตกลงไป!”
ไป๋เยวียนมองทุกคนแล้วพูดว่า
“อยู่ห้องเดียวกันใกล้กันขนาดนี้ ถ้ามีผีจริง ใครจะหนีรอดล่ะ?”
พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็คลายใจลงได้นิดหน่อยอย่างฝืน ๆ
ไป๋เยวียนถามอีกครั้งว่า “อวี๋หย่ง ลองดูหน่อยซิ ว่าเจ้าของกระทู้นั้นตอบกลับหรือยัง?”
“เดี๋ยวผมดูก่อน……”
อวี๋หย่งเปิดมือถือขึ้นมาอีกครั้ง ไม่นานก็กางมือสองข้างแล้วพูดว่า
“กระทู้หายไปแล้ว โดน 404 แล้ว”
“……”
ไป๋เยวียนก็ไม่ได้แปลกใจอะไร ก็กระทู้นี้ขึ้นยอดนิยมไปแล้วนี่นา
“งั้นก็นอนกัน”
เขายืดเส้นยืดสายครั้งหนึ่ง แล้วล้มตัวลงนอนทันที
โจวหานโผล่หัวออกมาอีกครั้ง พูดเสียงเบาว่า “พี่ อย่าลืมเรื่องของผมนะ”
“สบายใจได้ นอนเถอะ”
ไม่นานนัก หอพักก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
แต่นอกจากไป๋เยวียนแล้ว ทุกคนล้วนใจไม่สงบ พอหลับตาก็เห็นแต่รองเท้าปักดอกคู่นั้น……
ทุกคนก็ผ่านคืนนั้นไปอย่างหวาดผวา……
……
วันรุ่งขึ้น
ไป๋เยวียนตื่นขึ้นมาตรงเวลา รู้สึกว่าพลังกายยังเปี่ยมล้นอยู่มาก สภาพร่างกายทั้งตัวยังดีเยี่ยมเหมือนเดิม