“หืม?”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้ว เขารู้สึกว่าเสียงนี้ฟังคุ้นหูอยู่บ้าง
แต่ไม่นานก็นึกออก อีกฝ่ายคือคนจากตระกูลเจียงที่เคยแย่งชิงสัญญาลี้ลับกับเขาก่อนหน้านี้!
เป็นดังคาด ชายวัยประมาณ 30 ปีคนหนึ่งก้าวเข้ามา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสงบนิ่ง
“เจียงอวี่ แกจะปกป้องพวกเขาหรือ?!”
ลู่เฉวียนหรี่ตาลง แววตาฉายความไม่เป็นมิตร
“ฉันไม่ได้ปกป้องพวกเขา แต่กำลังปกป้องนายอยู่ต่างหาก...”
เจียงอวี่ยักไหล่ กล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า
“ถนนสายนี้เป็นของกรมลี้ลับ ฉันแค่หวังว่านายจะไม่ทำอะไรโง่ ๆ!”
ขณะนั้นเอง
คนภูตวิญญาณกลุ่มหนึ่งในเครื่องแบบของกรมลี้ลับก็ปรากฏตัวขึ้น
พวกเขากวาดตามองเหตุการณ์อย่างระแวดระวัง ก่อนจะหันไปมองลู่เฉวียน
แม้จะสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายมีพลังขั้นสามอักขระระดับสูงสุด แต่คนภูตวิญญาณที่เป็นหัวหน้ากลับไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย เขากล่าวอย่างสงบว่า
“ขอให้ท่านปฏิบัติตามกฎของถนนคนภูตวิญญาณด้วย!”
“กฎหรือ?”
ลู่เฉวียนเลียริมฝีปาก กล่าวเสียงเย็นว่า
“คนภูตวิญญาณขั้นสองอักขระอย่างเจ้ากล้ามาสอนฉันเรื่องกฎงั้นรึ?!”
ชั่วพริบตานั้น
พลังลี้ลับอันแข็งแกร่งของเขาระเบิดออก ส่งเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายคนนั้นถอยกรูดไปสิบกว่าก้าว เกือบล้มลงกับพื้น ดูน่าเวทนาไม่น้อย
แววตาของลู่เฉวียนฉายความดูแคลน ก่อนเอ่ยว่า
“อย่าว่าแต่แกเลย ต่อให้หัวหน้ากรมจางชิงเต้ามาที่นี่ เขาจะทำอะไรฉันได้?!”