“พี่ไป๋!”
ในจังหวะนั้นเอง เสียงคุ้นหูพลันดังขึ้น
ไป๋เยวียนขยับสายตา เห็นโจวหานกับคนอื่น ๆ ยืนอยู่ไม่ไกล
“พี่ไป๋ นี่พี่...”
หวางชิงมีสีหน้าตื่นตะลึง แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง
หานอวี่กับหญิงชราก็มีสีหน้ามึนงงไม่ต่างกัน ดูไม่เข้าใจภาพตรงหน้า
ไป๋เยวียนกำลังถือกระบอกฉีดยาขนาดมหึมาอยู่ในมือ เข็มอันน่าสะพรึงกลัวแทงทะลุชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวเก่าขาดอย่างรุนแรง...
ดูจากสภาพแล้ว อีกฝ่ายคงจากไปอย่างสงบไม่น้อย...
“เอ่อ... ผมเข้ามารักษาตัวไม่ใช่หรือ...”
“??”
ทุกคนชะงักงัน
เมื่อกี้บอกให้แกเข้ามารักษาอาการป่วยของตัวเอง ไม่ได้ให้มารักษาหมอเสียหน่อย...
อีกอย่าง จะมีใครใช้ของอันตรายขนาดนี้รักษาคนกัน?!
“เดี๋ยวก่อน นี่มันผีดุร้ายไม่ใช่หรือ?!”
ชั่วพริบตา ทุกคนหันไปมองชายที่ถูกไป๋เยวียนแทงทะลุ แววตาฉายความฉงน
ตามหลักแล้ว ในโรงพยาบาลย่อมไม่มีคนธรรมดาอยู่...
แต่ในตอนนั้นเอง
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำพลันดังออกมาจากปากศพ
“ยังไม่ตายอีกหรือ?!”
ไป๋เยวียนชะงัก สีหน้าเผยแววประหลาดใจ
แน่นอนว่าเขาไม่เคยคิดว่ากระบอกฉีดยาของตนจะสังหารผีดุร้ายสามอักขระได้ในพริบตา จึงนึกว่าอีกฝ่ายฉวยโอกาสหนีไป เหลือไว้เพียงเปลือกร่างว่างเปล่า
แต่ดูตอนนี้แล้ว นี่ไม่ใช่เปลือกว่างเปล่า หากยังเป็นร่างจริง!
ชั่วพริบตา เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยกเท้าเตะศพกระเด็นไป ก่อนจะแบกกระบอกฉีดยายักษ์แล้ววิ่งไปทางหานอวี่กับพวก
เมื่อเห็นอาวุธสังหารบนบ่าเขา