“ไม่จริงน่า... คนที่ถูกหมายหัวคือฉันงั้นเหรอ?”
ตอนนี้หลิววั่งเบิกตากว้าง ในหัวอดไม่ได้ที่จะนึกภาพเหตุการณ์หนึ่งขึ้นมา
ทางเดินกลางดึกเงียบสงัดไร้ผู้คน มีเพียงเสียงฝีเท้าประหลาดที่ดังต่อเนื่องไม่หยุด...
และขณะนี้
เสียงฝีเท้านั้นชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนกำลังเดินตรงมาหาเขา
ใจของหลิววั่งอดไม่ได้ที่จะเกิดความกลัววาบหนึ่งขึ้นมา พร้อมกันนั้นเขาก็เรียกวัตถุผีร่วมกำเนิดของตัวเองออกมาทันที
เขากำข้อนิ้วขาดนั้นไว้ในมือแน่น ใจก็มีความมั่นใจขึ้นมาบ้าง ความกลัวก็ลดลงไปหลายส่วน
เขาไม่ใช่คนภูตวิญญาณหนึ่งอักขระ ย่อมไม่มีวิชาคำสาปอะไร แต่ข้อนิ้วขาดในฐานะวัตถุผีร่วมกำเนิดประเภทโจมตี สามารถใช้เป็นมีดสั้นได้เลยทีเดียว สร้างความเสียหายแก่ผีดุร้ายได้ไม่น้อย
“เรียกพวกเขามาด้วยกัน!”
ตอนนี้หลิววั่งไม่ลังเล อยากจะตะโกนดัง ๆ
แต่เขากลับพบข้อเท็จจริงอันน่าหวาดกลัวประการหนึ่ง ลำคอของเขาเปล่งเสียงตะโกนไม่ออก ทำได้มากสุดก็เพียงระดับเสียงพูดปกติเท่านั้น
แม้โรงแรมจะเงียบ แต่แค่พูดพึมพำกับตัวเองอยู่ตรงนี้ คนอื่นย่อมไม่มีทางได้ยิน
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว ว่าทำไมผู้เคราะห์ร้ายก่อนหน้านี้ในตอนกลางคืนถึงไม่มีเสียงเคลื่อนไหวใด ๆ เลย
“ต้องหนีก่อน!”
หลิววั่งลุกพรวดขึ้น อยากออกจากห้องไปยังชั้นอื่นเพื่อหาคนมาช่วย
แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น จิตวิญญาณของเขาก็สั่นสะท้านอีกครั้ง