“พี่ไป๋ ท่านคงไม่ใช่ไม่กล้าแล้วกระมัง…”
หลิววั่งยังไม่ละความพยายาม คิดจะใช้คำยั่วยุ แต่กลับถูกอีกฝ่ายขัดจังหวะเสียก่อน
“พูดน้อย ๆ หน่อย”
ไป๋เยวียนเหลือบตามองเขา แล้วพูดว่า:
“จะให้ฉันแบกความเสี่ยงมากขึ้น ก็ต้องมีผลตอบแทนมากกว่านี้!”
หลิววั่งตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะเข้าใจได้ในทันที รีบพูดว่า:
“ไม่มีปัญหา รางวัลของภารกิจ ท่านรับเพิ่มอีกหนึ่งส่วนก็ได้!”
“นี่แกกำลังหลอกล่อน้องอยู่น่ะสิ?”
ไป๋เยวียนส่ายหัวพลางหัวเราะ “ภารกิจจะสำเร็จหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย เอาจริง ๆ ดีกว่า”
“ถ้าอย่างนั้นท่านต้องการอะไร?”
หลิววั่งขมวดคิ้วเล็กน้อย เริ่มรู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่หลอกง่าย ๆ…
“เงินสดสามหมื่น!”
ไป๋เยวียนมองเขา เอ่ยขึ้นว่า:
“ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ทันที เอาเงินมา!”
“…”
หลิววั่งมุมปากกระตุก ฟังน้ำเสียงของอีกฝ่ายแล้ว ทำไมรู้สึกเหมือนเจอโจร…
“สามหมื่นนี่ชักจะมากไปหน่อย…”
เขาพูดเสียงต่ำ พยายามต่อรองราคา
“พวกแกสามคนช่วยกันลงขันก็ได้นี่”
ไป๋เยวียนมองไปทางอีกสองคน ในดวงตามีรอยยิ้ม
“เอาเป็นว่า ฉันในฐานะนักเรียนดีเด่นสามสมัยยุคใหม่ ไม่ใช่ไอ้พวกโจรวิปริตอะไรที่จะบังคับพวกแกจ่ายเงินหรอกนะ”
เขายักไหล่ ทำทีไม่แยแส:
“ถ้าไม่จ่าย งั้นเราก็จับฉลากตัดสินว่าใครจะไปชั้นห้า”