5 นาทีต่อมา
ลู่อวิ๋นเทียนมาถึงโรงเตี๊ยมใหญ่แห่งเมืองลู่เจียง ก่อนมุ่งตรงไปยังห้องส่วนตัวตามที่หลิ่วหยางหัวบอกไว้
โครม!
เขาพังประตูห้องอย่างแรง ทว่าภายในกลับว่างเปล่า ไร้เงาผู้คน มีเพียงคราบเลือดจำนวนมาก...
“บัดซบ! มาช้าไปก้าวหนึ่งหรือ?!”
ใบหน้าลู่อวิ๋นเทียนหม่นคล้ำ เขาเดินไปหยุดข้างคราบเลือด แล้วก้มลงสูดกลิ่นเบา ๆ เพียงครู่เดียว สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
เขามั่นใจว่าเลือดนี้เป็นของลู่เฉินเฟิง ลูกชายตน!
“ไป๋เยวียน...”
แววสังหารฉายชัดบนใบหน้าลู่อวิ๋นเทียน ดวงตาทั้งคู่มีประกายคลุ้มคลั่งวาบผ่าน
ในจังหวะนั้นเอง
มือถือของเขาก็ดังขึ้น
“เหล่าลู่ ไม่ต้องร้อนใจไป ตะเกียงชีพจรของเฉินเฟิงยังไม่ดับ เขายังมีชีวิตอยู่”
พอได้ยินเช่นนั้น โทสะของลู่อวิ๋นเทียนก็ถูกข่มลงในพริบตา
เขาผ่อนลมหายใจยาว เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
ตอนหลิ่วหยางหัวแจ้งสถานการณ์ เขายังไม่มีเวลาตรวจดูตะเกียงชีพจรด้วยซ้ำ ก็รีบพุ่งออกจากตระกูลลู่มาแล้ว
“ยังไม่ตายก็ดี...”
ลู่อวิ๋นเทียนพึมพำกับตัวเอง แต่แล้วก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยว่า
“ถูกไอ้สารเลวนั่นจับเป็นไปแล้วหรือ?! หรือกำลังหนีเอาชีวิตรอดอยู่?”
ใบหน้าเขาเคร่งขรึมลง ก่อนจะเผยความกังวลขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าแววคลุ้มคลั่งในดวงตากลับจางหายไป
ตราบใดที่ลู่เฉินเฟิงยังไม่ตาย เขาก็ยอมรับได้ทุกอย่าง...
ลู่อวิ๋นเทียนเหลือบมองหน้าต่างที่แตกพัง แล้วกระโจนออกไปเช่นกัน จากนั้นจึงเริ่มค้นหาร่องรอยของลูกชายบริเวณโดยรอบ