ตูม! ตูม! ตูม!
แสงสีดำริบหรี่รูปร่างคล้ายกระสุนปืนใหญ่พุ่งออกมาเป็นสาย พลังอำนาจน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง!
นี่คือวิชาคำสาปที่สามของโจวหาน!
ของสิ่งนี้ต้องใช้ทั้งอายุขัยและพลังลี้ลับมหาศาล แต่ตอนนี้ต้องจัดการลู่เฉินเฟิงให้ได้ในเวลาสั้นที่สุด เขาย่อมเลือกทุ่มกำลังทั้งหมด...
ตูม! ตูม! ตูม!
เสียงระเบิดดังสนั่นเป็นระลอก ทำให้ห้องส่วนตัวทั้งห้องสั่นสะเทือน
แต่ด้วยพลังของหน้ากาผี ผู้คนด้านนอกกลับไม่รู้สึกถึงความผิดปกติแม้แต่น้อย...
เวลานี้ลู่เฉินเฟิงกำลังฟื้นฟูบาดแผลของตนอย่างต่อเนื่อง ทว่าพลังลี้ลับในร่างกลับลดฮวบอย่างรวดเร็ว
เพียงชั่วครู่ เขาก็เริ่มกินยาแล้ว...
“ฉันจะตายแล้ว...”
ในใจลู่เฉินเฟิงผุดความสิ้นหวังขึ้นมา
พลังต่อสู้ของไป๋เยวียนวิปริตเกินมนุษย์ ไม่ใช่ระดับผู้เพิ่งเข้าสู่ขั้นสามอักขระอย่างแน่นอน ถึงขั้นใกล้แตะระดับชั้นสูงของขั้นสามอักขระแล้วด้วยซ้ำ
ส่วนโจวหานแม้เพิ่งเข้าสู่ขั้นสามอักขระ แต่เมื่อทุ่มกำลังทั้งหมด ความเสียหายจากพลังลี้ลับที่เขาสร้างขึ้นก็น่าสะพรึงกลัวไม่แพ้กัน...
พลังทำลายล้างของคู่หูจอมโหดคู่นี้ย่อมไม่ใช่สิ่งที่ลู่เฉินเฟิงจะรับไหว...
สิ่งเดียวที่เขาทำได้ในตอนนี้คือกินยาอย่างต่อเนื่อง เพื่อยื้อเวลา...
“ทำไม... ทำไมพวกนั้นยังไม่มาอีก!”
ลู่เฉินเฟิงมองออกไปนอกหน้าต่าง ร้อนใจจนแทบคลั่ง
ตอนนี้เขารู้สึกว่าทุกวินาทีเป็นความทรมาน...
“ไม่ต้องมองแล้ว แกใกล้ตายเต็มที!”
ไป๋เยวียนแสยะยิ้ม มือถือผีหัวมนุษย์ฟาดอีกฝ่ายไม่ยั้ง