“……”
ไป๋เยวียนนิ่งเงียบอยู่ในขณะนี้
สรุปแล้วไม่ว่าจะอย่างไร จ้าวผีก็เป็นตัวตนที่วิปริตสุดขีดสินะ?
“ถ้าอย่างนั้น ทำไมมันถึงไม่ย้อนกลับมาฆ่าพวกเราล่ะ?”
ไป๋เยวียนลูบคางแล้วเอ่ยว่า
“ถึงมันจะไม่ได้อยู่ในประเทศต้าเซี่ย แต่ด้วยพลังของมัน ระยะทางก็คงไม่ใช่ข้อจำกัดแล้วไม่ใช่หรือ?”
“คงถูกบางอย่างพันธนาการไว้น่ะ…”
จางชิงเต้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“ช่างเถอะ ถ้ามันโผล่มาจริงค่อยว่ากัน”
อย่างไรเสีย เขาก็ทำลายภูเขาหมิงจนสิ้นซากแล้ว เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้ไม่อาจแก้ไขอะไรได้อีก
ขณะนี้เขาคล้ายจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเผยรอยยิ้มแปลกประหลาดแล้วกล่าวว่า
“เสี่ยวไป๋ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็ให้คนที่อยู่เบื้องหลังนายออกมาฆ่ามันเสียสิ”
“!”
จิตใจของไป๋เยวียนสั่นสะท้าน แต่สีหน้ากลับแสร้งทำเป็นงุนงง
“อาจารย์พูดเรื่องอะไร คนที่คอยคุ้มครองผมอยู่เบื้องหลังไม่ใช่อาจารย์หรอกหรือ?”
“อย่างนั้นหรือ?”
จางชิงเต้ายิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ทว่าในขณะนั้น ไป๋เยวียนอดคิดในใจไม่ได้ว่า
“พี่ผี นายถูกจับได้แล้วหรือ?”
“เป็นไปไม่ได้!”
หน้ากากผีตอบกลับทันที
“เขาแค่เดาไปเองเท่านั้น”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังสนทนากัน สีหน้าของจางชิงเต้าก็ยิ่งแปลกประหลาดขึ้น ทำให้ไป๋เยวียนรู้สึกราวกับความลับถูกมองทะลุ
ให้ตายเถอะ พลังของตาเหล่าจางดูเหมือนจะวิปริตกว่าเดิมอีกแล้ว…
หรือหมอนี่ฆ่าคนแล้วจะเพิ่มพลังได้กันนะ?