“ทุกท่าน แล้วพบกันใหม่!”
ในจังหวะนั้นเอง
ไป๋เยวียนรู้สึกว่าท่าไม่ดี จึงโบกมือให้ทุกคน
วินาทีถัดมา
เขาหันหลังกลับแล้ววิ่งหนีสุดชีวิตทันที ฝุ่นตลบฟุ้งขึ้นมาเป็นทาง...
“ให้ตายสิ ทำไมยังพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีก...”
มุมปากไป๋เยวียนกระตุก เขาพลันรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา
นักพรตเฒ่าไม่รู้จักเขาดีพอ ย่อมไม่รู้จักดาวทะเลยักษ์อะไรนั่นด้วย
แต่จางชิงเต้ากลับไม่เหมือนกัน...
ครั้งก่อนพวกเขาร่วมมือกับจางชิงเต้าระเบิดฐานที่มั่นแห่งหนึ่งของสภาจ้าวโลกา
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้ตอนที่ไป๋เยวียนระเบิดโรงเรียนมัธยมศพแค้น ก็สร้างความฮือฮาในพื้นที่ไม่น้อย แม้แต่ตระกูลลู่ยังสืบได้ว่าเป็นฝีมือเขา ในฐานะหัวหน้ากรมลี้ลับ จางชิงเต้าย่อมรู้เรื่องนี้เช่นกัน
“ช่างเถอะ หนีไปก่อนค่อยว่ากัน...”
ไป๋เยวียนรู้ดีว่าตราบใดที่ยังอยู่ในสำนักศึกษา เขาก็ต้องเผชิญหน้ากับจางชิงเต้า
แต่ตอนนี้ดูเหมือนอีกฝ่ายกำลังเดือดจัด เขาควรหลบไปก่อนค่อยว่ากัน...
พริบตาเดียว
ไป๋เยวียนก็หนีมาไกลกว่าพันเมตรแล้ว
เขาหันไปมอง เมื่อไม่เห็นใครตามมา จึงอดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้ จากนั้นก็โน้มตัวลง ใช้มือทั้งสองข้างยันต้นขาแล้วพักหอบ
เมื่อครู่เขาระเบิดความเร็วออกมาอย่างฉับพลันจนร่างกายแทบรับไม่ไหว...
ขณะที่เขากำลังพัก
สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย คล้ายสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง จึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
เห็นจางชิงเต้ากับพวกยืนกอดอกมองเขาอยู่เงียบ ๆ