ในขณะนี้
จางชิงเต้ากับหวางโม่ออกจากสถาบันลี้ลับมาแล้ว ทั้งสองเหยียบย่างอยู่กลางเวหา เดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ ทว่าทุกครั้งที่ก้าวออกไปหนึ่งก้าว ก็จะเคลื่อนไปข้างหน้าไกลนับพันเมตร
ผู้คนบนพื้นดินกลับไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลย แม้จะมีใครเงยหน้าขึ้นมา ก็ไม่อาจมองเห็นทั้งสองคนได้
หากพวกเขาต้องการ ต่อให้เป็นคนภูตวิญญาณห้าอักขระชั้นก็ใช่ว่าจะมองเห็นพวกเขาได้...
“พี่... พี่เต้า...”
หวางโม่มองสีหน้าของจางชิงเต้าที่อยู่ข้างกาย พลันรู้สึกถึงแรงกดดันขึ้นมา จึงระมัดระวังตัวมากกว่าเดิม
“หืม? มีอะไรหรือ?”
จางชิงเต้าหันมามองพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
หวางโม่กลืนน้ำลาย ก่อนเอ่ยว่า
“ครั้งนี้ ท่านไม่ได้คิดจะฆ่าแค่พวกตัวประหลาดเฒ่ากลุ่มนั้นใช่ไหม...”
แค่ฆ่าคนสิบกว่าคน ไม่น่าจะทำให้จางชิงเต้ามีจิตสังหารรุนแรงถึงเพียงนี้...
“ฆ่าคนแค่นั้นจะพอได้อย่างไร?”
จางชิงเต้ายิ้มกว้าง น้ำเสียงอ่อนโยนขณะกล่าวว่า
“ครั้งนี้ คนจากห้าขุมอำนาจจะไม่มีใครหนีรอดไปได้สักคน...”
“หืม?”
หวางโม่ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนไป ปากอ้าค้างอย่างห้ามไม่อยู่
นี่คิดจะฆ่าล้างบางกันเลยหรือ?
“แต่คนของห้าขุมอำนาจมีอยู่ไม่น้อย หากพวกเขาแยกย้ายกันหลบหนี...”
จางชิงเต้ากล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า
“ตั้งแต่วันที่พวกตัวเฒ่าพวกนั้นส่งสารท้ารบมา ฉันก็ปิดกั้นชายแดนประเทศต้าเซี่ยไว้แล้ว!”
หวางโม่ชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่รู้เรื่องนี้เลยแม้แต่นิดเดียว
“แต่พวกตัวประหลาดเฒ่านั่นรอบคอบกันจริง ๆ...”
จางชิงเต้ากล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า
“วันเดียวกับที่พวกมันส่งสารท้ารบ คนรุ่นเยาว์ผู้เป็นอัจฉริยะจากห้าขุมอำนาจก็หอบทรัพยากรจำนวนมาก คิดจะออกจากประเทศต้าเซี่ยแล้ว”