จางชิงเต้าไม่สนใจสายตาของหวางโม่ กลับเหยียบย่างขึ้นไปบนฟ้า ก้มมองทั่วทั้งเหมืองผีแล้วเอ่ยขึ้นว่า:
“หัวหน้ากรมอย่างฉันมาถึงแล้ว พวกเฒ่าทั้งหลายยังจะซ่อนตัวทำไม?”
“แม้แต่จะมาหาที่ตายยังไม่กระตือรือร้น สมองมีปัญหากันหรือไง?”
“……”
มุมปากของหวางโม่กระตุกอยู่ข้าง ๆ นี่มันคำพูดคนจริง ๆ หรือ…
ขณะนั้น ทันทีที่เสียงของจางชิงเต้าสิ้นลง เงาร่างมากมายก็ปรากฏขึ้นรอบด้าน…
เพียงพริบตาเดียว
คนทั้ง 24 ก็เหินร่างกลางอากาศ ต่างแผ่กลิ่นอายลี้ลับอันน่าสะพรึงกลัวออกมา…
ทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นยอดฝีมือขั้นห้าอักขระ และในนั้นยังมีตัวตนระดับแนวหน้าที่เสมือนขั้นคำสาปหกชั้นถึงห้าคน…
กำลังรบอันแข็งแกร่งเช่นนี้ ขอเพียงไม่ไปยั่วยุมหาอำนาจลี้ลับ ก็สามารถอาละวาดไปทั่วจงโจวได้แล้ว!
“แข็งแกร่งกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีก…”
สีหน้าจางชิงเต้าขยับเล็กน้อย ก่อนอดยิ้มไม่ได้
ดูท่าคราวนี้ห้าขุมอำนาจใหญ่จะยกกำลังมาทั้งหมดจริง ๆ ถึงขั้นปลุกยอดฝีมือที่หลับใหลอยู่ในตระกูลขึ้นมาจนครบ
ถึงอย่างไร หากพ่ายแพ้แล้วเหลือยอดฝีมือขั้นห้าอักขระชั้นรอดมาเพียงหนึ่งหรือสองคน ก็ไม่ได้ช่วยอะไรนัก สู้ทุ่มสุดกำลังต่อสู้ ใช้ความสูญเสียน้อยที่สุดกำจัดจางชิงเต้าเสียยังดีกว่า…
“จางชิงเต้า แกยังกล้ามาที่นี่จริง ๆ…”
เวลานี้ หานเทียน ประธานคนแรกของสมาคมลี้ลับ กระแอมไอหนึ่งครั้ง ดวงตาขุ่นมัวฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย
“มีอะไรที่ฉันไม่กล้าทำ?”
จางชิงเต้ายิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า:
“ท่านประธานเฒ่า ข้อเสนอที่ฉันเคยพูดไว้คราวก่อน ท่านคิดอย่างไรบ้าง?”