“คริสตัลผี 15,000 ชิ้น บวกกับรางวัลภารกิจครั้งนี้...”
หัวใจของไป๋เยวียนพลุ่งพล่าน ราวกับมองเห็นฝนคริสตัลผีโปรยปรายลงมาจากฟ้าอีกครั้ง...
ผลตอบแทนครั้งนี้ไม่มีทางน้อยกว่าตอนโรงพยาบาลผีจิตแน่ เผลอ ๆ อาจได้มากกว่าด้วยซ้ำ...
ทั้งสี่สบตากัน ต่างก็ตระหนักถึงเรื่องนี้ ใบหน้าจึงเผยรอยยิ้มขึ้นมา
ผ่านไปครู่หนึ่ง ไป๋เยวียนข่มความตื่นเต้นในใจแล้วเอ่ยว่า
“เอาละ คืนนี้พักที่นี่สักคืน พรุ่งนี้ค่อยกลับเมืองจงหยวนกัน”
หานอวี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนถามว่า
“พัก...ที่ไหน?”
ไป๋เยวียนกวาดตามองรอบด้าน แล้วก็เงียบไปทันที
ฤทธิ์ของยาเม็ดศิลปะทำให้หมู่บ้านบนเขาถูกปรับราบเป็นหน้ากลอง ตอนนี้ไม่มีที่ให้ซุกหัวนอนเหลืออยู่แล้ว...
“ไม่งั้นก็หาที่หลับเอาแถวนี้ไปก่อนดีไหม?”
ทันใดนั้น หวางชิงก็เหลือบมองพื้นดินด้านข้าง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ที่นั่นมีหลุมซึ่งคนหนึ่งคนสามารถมุดเข้าไปได้!
“นี่มันอะไร?”
ไป๋เยวียนชะงัก มองหลุมนั้นอย่างงุนงง
หานอวี่ลองเดาว่า “น่าจะเป็นที่ที่ผีกระดูกขาวมุดออกมาหรือเปล่า?”
พวกเขาไม่รู้ว่าผีกระดูกขาวออกมาได้อย่างไร จึงทำได้แค่คาดเดาเช่นนี้
“เอ่อ...”
ไป๋เยวียนอึ้งไป ก่อนพยักหน้าหงึก ๆ อย่างเห็นด้วย
เขาพลันนึกถึงตอนถามชาวบ้านในช่วงกลางวัน หญิงชราคนหนึ่งบอกว่าเจ้าบ่าวลงไปที่นาแล้ว...