สามวันต่อมา
เงาร่างหนึ่งย่องอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ มาถึงหน้าสำนักศึกษา
“น่าจะปลอดภัยแล้วกระมัง...”
ไป๋เยวียนปล่อยกลิ่นอายลี้ลับออกมาอย่างระมัดระวัง ตรวจสอบสถานการณ์รอบด้าน
เขากังวลว่าผีเฒ่าของตระกูลลู่ยังไม่จากไป จึงหลบอยู่นอกสำนักศึกษานานถึงสามวัน
ยามนี้เมื่อเห็นว่าสำนักศึกษาเงียบสงบ เขาก็อดถอนหายใจอย่างโล่งอกไม่ได้
“น่าจะจัดการเรียบร้อยแล้วกระมัง...”
เขาพึมพำ ก่อนก้าวเข้าไปในสำนักศึกษา
ขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“พี่ไป๋!”
“หืม?”
ไป๋เยวียนสะดุ้ง รีบหันกลับไปมองทันที
“เสี่ยวหานนี่เอง ทำเอาตกใจหมด...”
เขาตบอกตัวเองเบา ๆ พลางถอนหายใจอย่างโล่งอก
นึกว่าตาแก่ของตระกูลลู่ยังเฝ้าเขาอยู่หน้าสำนักศึกษาเสียอีก...
“พี่ไป๋ เป็นอะไรไปหรือ?”
โจวหานเลิกคิ้ว แววตาฉายความงุนงง
ในความทรงจำของเขา ไป๋เยวียนเป็นคนที่ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดินแท้ ๆ...
“ไม่มีอะไร...”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า
ตอนนี้เขาไม่มีเหรียญผีติดตัวแล้ว ย่อมต้องระวังตัวให้มากขึ้น...
“เสี่ยวหาน กลับมาจากเมืองลู่เจียงแล้วหรือ? ไม่เจออันตรายอะไรใช่ไหม?”
“ไม่เลย”
โจวหานส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“ตอนนั้นผมรอพี่อยู่ที่เมืองลู่เจียงหนึ่งวัน เห็นพี่ยังไม่กลับมา ก็เลยกลับมาก่อน”
เวลานั้น คนของตระกูลลู่มุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่ไป๋เยวียน จึงเผลอมองข้ามการมีตัวตนของโจวหานไปโดยไม่รู้ตัว...
ยิ่งไปกว่านั้น ลู่ฉือจับตำแหน่งของไป๋เยวียนได้เพียงคนเดียว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีโจวหานอยู่ จึงไม่ได้ตามล่าสังหารเขา
“ปลอดภัยก็ดีแล้ว...”
ไป๋เยวียนตบไหล่เขาแล้วกล่าวว่า
“นายไม่รู้หรอกว่าพี่ไป๋ของเจออะไรมาบ้าง...”
“เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
โจวหานถามด้วยสีหน้าใคร่รู้
ตอนนั้นเขาไม่ได้ตามไป๋เยวียนไปสังหารลู่เฉวียน แต่ในใจกลับสังหรณ์ว่าคงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น มิฉะนั้นไป๋เยวียนต้องกลับมาหาเขาแน่