“ไม่ได้เงิน แล้วฉันจะทำภารกิจบ้าบออะไรอีกล่ะ……”
ตอนนี้ไป๋เยวียนกับอีกคนกำลังเดินอยู่ในสำนักศึกษา
พอได้ยินคำว่า ‘หนังสือรับสภาพหนี้’ เขาก็ตัดสินใจเผ่นทันที……
ใครใช้ให้เขาไม่ชอบโดนคนอื่นเอาเปรียบฟรี ๆ กันล่ะ……
“เฮ้ย หวางชิง พวกนายอยู่ไหนกัน?”
ไป๋เยวียนเดินทอดน่องอย่างสบายใจ พลางกดโทรศัพท์โทรออก
“เลิกแช่อยู่ถนนคนภูตวิญญาณได้แล้ว รีบกลับมา หมู่บ้านแจกทองแท่ง!”
“……”
สิบนาทีต่อมา บนดาดฟ้าหอพักของไป๋เยวียน
“เดี๋ยวนะ ไป๋เยวียน ทองแท่งอยู่ไหน?”
ทันทีที่หวางชิงได้รับข้อความจากอีกฝ่าย เขาก็รีบกลับมาพร้อมหานอวี่
“อย่าเพิ่งใจร้อน……”
ไป๋เยวียนแสยะยิ้ม ก่อนเอ่ยว่า
“พวกนายซื้อเสบียงไปถึงไหนแล้ว?”
“คริสตัลผีที่มีใช้ไปเกือบหมดแล้ว”
หวางชิงยักไหล่
“ตอนนี้เหลือคริสตัลผีอยู่ไม่กี่พัน ฉันกะว่าจะไปดักหาของถูกที่ถนนคนภูตวิญญาณ เอามาประทังไปก่อน……”
“แบบนั้นได้ยังไง?!”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า
“ในเมื่อเราจะวางกับดักลี้ลับ ก็ต้องจัดของดีที่สุด!”
เขาสะบัดแขน ทรัพยากรภูตผีจำนวนมหาศาลก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าในพริบตา
ชั่วพริบตาเดียว
รอบตัวทั้งสี่คนก็เต็มไปด้วยทรัพยากรภูตผีนานาชนิด แถมระดับของแต่ละชิ้นก็ไม่ต่ำเลย……
คราวนี้
หวางชิงกับหานอวี่ถึงกับตะลึงงัน
“เอ่อ……”
ทั้งคู่เบิกตากว้าง มองทรัพยากรภูตผีรอบกายอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
หวางชิงกลืนน้ำลาย แม้จะยังไม่ได้ตรวจนับอย่างละเอียด แต่แค่กวาดตามองก็รู้แล้วว่าทรัพยากรภูตผีเหล่านี้มีมูลค่าอย่างน้อยห้าหมื่นเหรียญผีขึ้นไป……