“หา?”
ไป๋เยวียนมองเจี่ยหยวนที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมา ถึงกับชะงักงัน
แบบนี้ก็ได้ด้วยหรือ?
นี่มันตุ๊กตาซ้อนตุ๊กตากันอยู่หรือไง?
ตอนนี้เจี่ยหยวนไม่มีแก่ใจจะสนใจไป๋เยวียนกับพวกพ้องเลย
เพียงขยับจิตใจ ซากร่างตุ๊กตากระดาษที่เพิ่งตายไปก็กลายเป็นแผ่นกระดาษขาวท่อนหนึ่ง พลังลี้ลับแผ่ซ่านอยู่บนแผ่นกระดาษ ก่อนจะพันธนาการผีดุร้ายทั้งสองตนไว้จนหมด
แต่ก็เป็นเพียงการยื้อเวลาเท่านั้น...
อาศัยจังหวะที่ผีดุร้ายทั้งสองถูกพันธนาการ เจี่ยหยวนรีบถอยห่างออกไป พร้อมกล่าวว่า
“พวกคุณจัดการผมไปก็ไม่มีประโยชน์ ถ้าไม่ฆ่าผีดุร้ายก่อน พวกเราทุกคนได้จบเห่แน่!”
ไป๋เยวียนกับพวกพ้องได้ยินดังนั้นกลับไม่ใส่ใจ
พวกเขามีวิธีเอาชีวิตรอดอยู่แล้ว ย่อมไม่กังวลว่าจะไม่มีทางถอย
“พวกคุณยอมแพ้ทั้งที่มาถึงขั้นนี้แล้วจริง ๆ หรือ?”
เมื่อเห็นเช่นนั้น เจี่ยหยวนก็ได้แต่พูดต่อว่า
“คราวหน้าถ้าเข้ามาอีก คงไม่มีโชคดีได้มาถึงที่นี่แบบนี้แล้ว...”
สิ้นเสียง
สีหน้าของไป๋เยวียนกับพวกพ้องจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะถามพร้อมกันว่า
“ยังมีผีดุร้ายระดับสามอักขระอีกกี่ตน?”
เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ไม่อยากจากไปทั้งอย่างนี้ ต่อให้ได้เห็นต้นตอความประหลาดเพียงแวบเดียว หรือได้ข้อมูลมาสักหน่อยก็นับว่าดีแล้ว...
“ชั้นสามเหลือแค่สองตนนี้!”
เจี่ยหยวนเอ่ยอย่างมั่นใจ
“ฆ่าพวกมันได้ก็จะไปชั้นสี่ ที่นั่นน่าจะเป็นที่อยู่ของผู้อำนวยการโรงพยาบาล!”