หลายวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ไม่นานก็มาถึงวันที่ยี่สิบเดือนมกราคม ซึ่งเป็นวันส่งท้ายปีเก่าของปีนี้
ไป๋เยวียนกับครอบครัวของโจวหานนั่งอยู่ด้วยกัน กำลังดูรายการปีใหม่พร้อมกับทานอาหารเย็นมื้อใหญ่
บรรยากาศอบอุ่นเช่นนี้ทำให้ไป๋เยวียนรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่บ้าง
เพราะหลายปีมานี้เขาชินกับการอยู่คนเดียวแล้ว
“เสี่ยวเยวียน คิดอะไรอยู่? กินอีกเยอะๆ นะ”
แม่ของโจวหานเอ็นดูเขา รีบเร่งให้ไป๋เยวียนตักอาหาร
“ใช่แล้ว เสี่ยวเยวียน ไม่ต้องเกรงใจ ถือว่าเป็นบ้านตัวเองเถอะ”
พ่อของโจวหานที่อยู่อีกด้านก็เอ่ยปากเช่นกัน แล้วพูดต่อว่า
“อ้อ พรุ่งนี้ว่างพอดี ไปไหว้พระที่วัดอู๋อันกันดีไหม?”
ไป๋เยวียนคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าตอบว่า
“ได้ครับ!”
“ฉันก็ไม่มีปัญหา!”
“พี่ไป๋ไปที่ไหน ฉันไปที่นั่น!”
ไม่นาน ข้อเสนอนี้ก็ได้รับความเห็นชอบจากทั้งสามคน
ปัจจุบันเหตุการณ์ลี้ลับเกิดขึ้นบ่อย การไปวัดขอความปลอดภัยก็ดีไม่น้อย เผื่ออาจได้เครื่องรางแคล้วคลาดที่ปลุกเสกแล้วมาครอบครอง
ทั้งสี่คนนั่งล้อมวงกัน ดูบทตลกปีใหม่ต่อไป
ท่ามกลางเสียงหัวเราะของทุกคน งานเลี้ยงส่งท้ายปีเก่าอันแสนสั้นแต่น่าจดจำก็จบลง...
...
วันรุ่งขึ้น
ไป๋เยวียนและพวกออกเดินทางแต่เช้าตรู่
เพราะคิดว่าเป็นวันแรกของปีใหม่ คนที่มาไหว้พระคงแน่นขนัด ไปเร็วหน่อยย่อมดีกว่า
แต่ถึงจะออกเร็วแค่ไหน ก็ยังไม่พออยู่ดี