“...”
โจวหานสีหน้าแปลกประหลาด มองไปทางไป๋เยวียน
นายนี่มันมั่นคงจริงๆ หรือไง...
“ยังไงก็ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี”
พ่อของโจวหานส่ายหน้า แล้วพูดต่อ
“อ้อ อาหยวน ปีใหม่นี้มีธุระอะไรหรือเปล่า?”
“ก็น่าจะไม่มีอะไร”
เขาอยู่คนเดียว ปีใหม่ก็ไม่ต้องไปเยี่ยมเยียนญาติพี่น้องอยู่แล้ว
“งั้นมาบ้านเราสิ จะได้เล่นด้วยกันสองคนพี่น้อง แถมบ้านจะได้ครึกครื้นขึ้นหน่อย”
“แบบนี้... จะดีเหรอ...”
ไป๋เยวียนรู้สึกใจสั่น เริ่มมีความคิดอยากจะไปอยู่บ้าง
เพราะไม่มีใครชอบที่ช่วงปีใหม่บ้านยังเงียบเหงาอยู่คนเดียวหรอก
“ได้สิ”
พ่อของโจวหานยิ้มแล้วพูดว่า “ที่บ้านมีโซฟา แถมพื้นก็ยังนอนได้อยู่”
“พ่อครับ แบบนี้ไม่ดีมั้ง...”
“ฉันพูดว่านายนอน”
พ่อของโจวหานยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “นายย้ายไปนอนพื้น แล้วให้อาหยวนนอนแทน”
“...”
มุมปากโจวหานกระตุก พ่อครับ ท่านเป็นพ่อแท้ๆ ของผมจริงๆ นะ...
“เหล่าโจว อายุขนาดนี้แล้ว ยังไม่มีทีท่าจริงจังเลย”
แม่ของโจวหานที่นั่งข้างคนขับเหลือบตาใส่อย่างดูหมิ่น แล้วพูดต่อ
“อาหยวนมาสิ ไม่ต้องห่วง ที่บ้านมีห้องว่างอยู่ แล้วจะได้ครึกครื้นกันหน่อย”
“งั้นก็รบกวนลุงโจวป้าโจวด้วยนะครับ”
ไป๋เยวียนเกาหัว ไม่ได้ปฏิเสธอีกต่อไป แต่กลับตกลงไป
...
พอตกบ่าย
ทุกคนก็กลับมาถึงในเมืองได้อย่างปลอดภัย
เพราะใกล้ปีใหม่เข้ามา ถนนหนทางประดับประดาไปด้วยโคมไฟและของตกแต่ง บรรยากาศยิ่งกว่าปีใหม่ปีก่อนๆ เสียอีก
ตอนนี้เรื่องลี้ลับอุบัติขึ้นมา ผู้คนต่างหวังว่าจะใช้บรรยากาศของเทศกาลปีใหม่ ขับไล่ความกลัวที่ผีดุร้ายนำพามาให้หมดไป เริ่มต้นปีใหม่ด้วยความสุขและความสงบสุข