“พี่เฟิง ปีนี้ก็ได้เป็นพนักงานขายยอดเยี่ยมอีกแล้ว โบนัสปีนี้ได้เท่าไหร่เหรอ?”
“ใช่ ๆ เล่าให้ฟังหน่อยสิ ให้พวกเราอิจฉาบ้าง!”
“โบนัสปีที่แล้วของพี่เฟิงตั้ง 2 ล้าน ปีนี้ต้องมากกว่าปีที่แล้วแน่เลยใช่ไหม”
คนกลุ่มหนึ่งล้อมหลินเฟิงไว้ ถามด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น
หลินเฟิงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง มือกำใบแจ้งโบนัสแน่นจนข้อนิ้วซีด หมัดสั่นน้อย ๆ
บริษัทเพิ่งประกาศแจ้งโบนัสประจำปีนี้
ในฐานะพนักงานขายยอดเยี่ยม หลินเฟิงควรได้โบนัส 2 ล้าน แต่กลับได้รับมาแค่ 2,000 หยวน
ทันใดนั้น เสียงส้นสูงกระทบพื้นดัง “กึก ๆ” แว่วเข้ามา
สวี่ซิน หัวหน้าฝ่ายการเงินคนใหม่ของบริษัท เดินเข้ามาด้วยท่าทางหยิ่งยโส แล้วกล่าวว่า “ทุกคนน่าจะได้รับใบแจ้งโบนัสปีนี้กันแล้วใช่ไหม”
“หวังว่าทุกคนจะตั้งใจทำงานต่อไป อย่าทำให้บริษัทผิดหวัง”
พูดจบ เธอก็เหลือบมองหลินเฟิงอย่างดูแคลน ก่อนหันหลังเตรียมเดินจากไป
ตอนนั้นเอง เสียงเย็นชาของหลินเฟิงก็ดังขึ้น
“หัวหน้าสวี่ โบนัสของผมคำนวณผิดหรือเปล่า?”
กึก—
สวี่ซินหยุดเดิน
ในห้องทำงานพลันเงียบกริบ ทุกคนหันมามองหลินเฟิงกับสวี่ซิน หัวหน้าคนใหม่
สวี่ซินหันกลับมา ยิ้มเยาะแล้วกล่าวว่า “ฉันตรวจสอบโบนัสด้วยตัวเองแล้ว ไม่มีทางผิดหรอก”
หลินเฟิงลุกพรวดขึ้นมา
ขาของเขาดันเก้าอี้ให้กระเด็นไปกระแทกโต๊ะดังโครม
ห้องทำงานพลันเงียบกริบอีกครั้ง
สวี่ซินขมวดคิ้วเล็กน้อย
คนในห้องทำงานไม่คิดว่าหลินเฟิงจะโมโหขนาดนี้
ทุกคนจับจ้องไปที่หลินเฟิง
หลินเฟิงเดินไปหยุดตรงหน้าสวี่ซิน กางใบแจ้งโบนัสจ่อหน้าเธอ แล้วถามเสียงเย็นว่า “หัวหน้าสวี่ ดูให้ดีอีกทีสิ จำนวนโบนัสของผมถูกต้องหรือเปล่า?”
หลินเฟิงจ้องสวี่ซินด้วยสายตาคมกริบ
สวี่ซินถูกแรงกดดันจากเขาจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
ถึงอย่างไรเธอก็เป็นหัวหน้าคนใหม่ของบริษัท
ส่วนหลินเฟิงเป็นแค่หัวหน้าทีมขาย ตำแหน่งของเธอสูงกว่าเขา
การที่หัวหน้าฝ่ายอย่างเธอถูกหัวหน้าทีมเล็ก ๆ ข่มจนกลัว ทำให้เธอโกรธมาก
เธอปัดใบแจ้งโบนัสที่จ่ออยู่ตรงหน้าออก แล้วพูดเสียงแหลมว่า “ไม่ผิด โบนัสปีนี้ของนายคือ 2,000 หยวน”
พอได้ยินคำพูดของสวี่ซิน ทุกคนในห้องก็พากันฮือฮา
“อะไรนะ? โบนัสปีนี้ของพี่เฟิงมีแค่ 2,000 หยวนเหรอ?”
“ล้อเล่นหรือเปล่า? ผลงานแค่นิดเดียวของฉันยังได้โบนัสตั้ง 20,000 หยวนเลย”
“ปีที่แล้วโบนัสของพี่เฟิงตั้ง 2 ล้าน ปีนี้จะเหลือแค่ 2,000 ได้ยังไง?”
หลินเฟิงมองสวี่ซินอย่างเย็นชาแล้วกล่าวเสียงแข็งว่า “ปีนี้ผมเซ็นสัญญามูลค่า 200 ล้านให้บริษัท ตามกฎของบริษัท โบนัสที่ผมควรได้คือ 2 ล้าน”
“มีสิทธิ์อะไรถึงให้ผมแค่ 2,000?”
ดูเหมือนสวี่ซินจะเดาได้อยู่แล้วว่าหลินเฟิงต้องถามแบบนี้
เธอเผยสีหน้ามั่นใจในชัยชนะแล้วพูดว่า “งั้นฉันจะคำนวณให้ฟัง”
“งบค่าอาหารของบริษัทเราคือมื้อละ 1,500 หยวน แต่ทุกครั้งที่นายเลี้ยงข้าวลูกค้า ใบเบิกที่ส่งมาอย่างน้อยก็ 3,000 ถึง 4,000 หยวน”
“เฉพาะค่าอาหาร นายก็ใช้เกินไปกว่าล้านหยวนแล้ว”
“ยังมีค่าของขวัญด้วย บุหรี่หัวจื่อกับเหล้าไถจื่อที่นายให้ลูกค้าเป็นประจำ มูลค่ารวมเกินกว่าที่บริษัทกำหนด”
“ฉันให้ฝ่ายการเงินตรวจยอดทั้งหมดแล้ว ส่วนที่เกินมารวมเป็น 1,998,000 หยวน”
“บริษัทเบิกให้เฉพาะค่าอาหารกับค่าของขวัญตามปกติ ส่วนที่เกินนายต้องรับผิดชอบเอง”
“โบนัสปีนี้ของนายคือ 2 ล้าน หักส่วนที่ใช้เกินไปแล้ว เหลือจ่ายให้ 2,000 หยวน แบบนี้ผิดตรงไหน?”
หลินเฟิงถามเสียงเย็นว่า “เรื่องนี้ประธานเหอรู้หรือเปล่า?”
สวี่ซินกล่าวด้วยสีหน้าดูแคลนว่า “รู้สิ เขาเซ็นอนุมัติแล้ว”
“ยังมีปัญหาอะไรอีกไหม? ถ้าไม่มี ก็กลับไปทำงานดี ๆ”
“บริษัทจ่ายเงินเดือนให้พวกนายสูงขนาดนี้ ไม่ได้ให้มาซักไซ้หัวหน้าหรอกนะ” สวี่ซินตวาดเสียงดัง
หลินเฟิงสะบัดใบแจ้งโบนัสฟาดใส่หน้าสวี่ซินดังเพียะ แล้วด่าว่า “แม่งเอ๊ย นังผู้หญิงที่ไต่เต้าด้วยการนอนกับคนอื่น ยังจะมาทำกร่างอีก!”
สวี่ซินชะงักไปกับคำด่าของหลินเฟิง
คนในห้องทำงานต่างมองหลินเฟิงอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
งานขายไม่ได้กำหนดวุฒิการศึกษาสูง หลินเฟิงเริ่มคลุกคลีอยู่ในสังคมตั้งแต่เรียนจบมัธยมต้น
หลังเริ่มกวาดล้างอาชญากรรม แก๊งของลูกพี่เขาก็ถูกจับ เขาถึงได้เปลี่ยนมาทำงานขาย
ตัวเขามีกลิ่นอายแบบนักเลง ไม่เหมือนพนักงานขายคนอื่นที่เอาแต่หงอ เจอเรื่องอะไรก็ยอมกล้ำกลืน
สวี่ซินได้สติกลับมา ยกนิ้วชี้หลินเฟิงแล้วตะโกนอย่างโมโหว่า “นายกล้าด่าฉันเหรอ!”
หลินเฟิงตบมือที่ชี้หน้าเขาดังเพียะ แล้วด่าว่า “แกก็แค่ผู้หญิง ถ้าเป็นผู้ชาย ป่านนี้ฉันซัดแกไปแล้ว!”
สวี่ซินกุมมือไว้แล้วตะโกนอย่างเดือดดาลว่า “หลินเฟิง ฉันว่านายคงไม่อยากทำงานแล้วสินะ ตอนนี้นายถูกไล่ออก รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้!”
หลินเฟิงชี้นิ้วยาวไปยังตารางผลงานที่ติดอยู่บนผนัง แล้วหัวเราะเยาะว่า “ลืมตาหมาของแกดูผลงานขายที่แขวนอยู่บนผนังให้ดี ๆ”
“ฉันนี่แหละพนักงานขายยอดเยี่ยม แกคิดว่าถ้าไม่มีบริษัทนี้แล้วฉันจะอยู่ไม่ได้หรือไง?”
“ดี อยากไล่ฉันออกใช่ไหม?”
“งั้นก็ไล่เลย แต่บริษัทต้องจ่ายค่าชดเชยให้ฉันตามสูตรเงินเดือนบวกหนึ่งเดือน ถ้าขาดไปแม้แต่หยวนเดียว ฉันจะไปร้องเรียนพวกแกที่คณะอนุญาโตตุลาการแรงงาน”
สวี่ซินถูกหลินเฟิงยั่วจนเดือดจัด เธอตะโกนว่า “ได้ ตอนนี้ก็ไสหัวไปเลย!”
พูดจบ เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาฝ่ายบุคคล
ไม่นาน ฝ่ายบุคคลก็เอาหนังสือแจ้งเลิกจ้างมาให้
สวี่ซินโยนหนังสือแจ้งเลิกจ้างให้หลินเฟิง แล้วพูดเสียงเย็นว่า “นี่หนังสือแจ้งเลิกจ้างของนาย รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้”
หลินเฟิงหัวเราะเยาะเบา ๆ
เขากลับไปที่โต๊ะทำงาน เก็บข้าวของอย่างง่าย ๆ
ในฐานะพนักงานขาย ปกติเขาออกไปติดต่องานข้างนอกตลอด ของส่วนตัวที่โต๊ะจึงมีไม่มาก
เขาหยิบกรอบรูปขึ้นมา ข้างในเป็นภาพถ่ายครอบครัว
เป็นภาพที่เขาถ่ายกับพ่อแม่ในร้านขายของชำของครอบครัว
หลินเฟิงมองภาพถ่ายครอบครัว ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแห่งความสุข
ตอนเก็บของเสร็จแล้วเดินผ่านสวี่ซิน เขาก็ด่าพึมพำว่า “นังแพศยา”
สวี่ซินหันขวับมาชี้หลินเฟิง โกรธจนแทบระเบิด ราวกับแม่ไก่ที่ขนพองฟู แล้วตะโกนว่า “แกด่าใครว่าแพศยา?”
น้ำลายกระเด็นออกจากปากเธอ
แต่หลินเฟิงไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เดินตรงไปยังลิฟต์อย่างไม่ยี่หระ
เขาพึมพำว่า “ไม่ได้กลับบ้านมา 3 ปีแล้ว คิดถึงบ้านจัง ถึงเวลากลับไปดูสักหน่อย”
“ไม่รู้ว่าร้านขายของชำที่บ้านเป็นยังไงบ้างแล้ว”
ตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงเครื่องจักรแปลกหน้าดังขึ้นในหัวของเขา พร้อมกับแผงหน้าต่างโปร่งแสงครึ่งหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า
ติ๊ง—
【ตรวจพบว่าเจ้าของระบบได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม ขณะนี้เปิดใช้งานระบบขายของรับเงินคืนร้อยเท่า】
【สถานที่ผูกมัด: ร้านขายของชำของครอบครัวเจ้าของระบบ】
【กฎของระบบ: เจ้าของระบบจะได้รับเงินคืนเป็นร้อยเท่าของยอดขาย เมื่อขายสินค้าใด ๆ ภายในร้านขายของชำ】
【ข้อกำหนดของระบบ: ห้ามขายสินค้าต่ำกว่าราคาต่ำสุดในตลาด ห้ามจัดโปรโมชันลดราคาในร้านขายของชำ และห้ามโกงทุกรูปแบบ มิฉะนั้นจะได้รับบทลงโทษอย่างร้ายแรง】
【กำลังเปิดใช้งานระบบ…】
หลินเฟิงมองแผงระบบตรงหน้า สีหน้าแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย