หลินเฟิงเปิดประตูร้านขายของชำ ก็เห็นชายวัยกลางคนอายุห้าสิบกว่า ๆ ยืนอยู่หน้าร้าน
ชายคนนั้นคือเจียงกั๋วฮวา ผู้ใหญ่บ้านพึ่งพาขุนเขา
“ผู้ใหญ่บ้าน” หลินเฟิงเอ่ยทักพร้อมรอยยิ้ม
เจียงกั๋วฮวามองหลินเฟิงแล้วพูดว่า “อ้าว เสี่ยวเฟิงกลับมาแล้วเหรอ”
“ฉันนึกอยู่ว่าทำไมบ้านนายถึงยังเปิดไฟอยู่ดึกดื่นขนาดนี้”
ในหมู่บ้านไม่มีสถานบันเทิงอะไร ชาวบ้านส่วนใหญ่จึงเข้านอนกันเร็ว
“ผู้ใหญ่บ้าน เชิญเข้ามาก่อนครับ”
“ดึกป่านนี้แล้วจะซื้อถ่านไฟฉายไปทำอะไรหรือครับ?” หลินเฟิงถามด้วยความสงสัย
เจียงกั๋วฮวาตอบว่า “ไฟฉายที่บ้านฉันถ่านหมดน่ะ”
“ช่วงนี้มีคนมาแอบตกปลาที่แอ่งพระจันทร์กลางดึกอยู่เรื่อย”
“ตรงนั้นน้ำลึกมาก ฉันกลัวว่าจะเกิดเรื่อง เลยคิดว่าจะไปเดินดูสักรอบตอนกลางคืน”
พอได้ยินเจียงกั๋วฮวาพูดถึงแอ่งพระจันทร์ หลินเฟิงก็ถามขึ้นมาอย่างไม่คิดอะไรว่า “ผู้ใหญ่บ้าน แอ่งพระจันทร์ยังเปิดให้เช่าอยู่ไหมครับ?”
เจียงกั๋วฮวามองหลินเฟิงอย่างงุนงงแล้วถามว่า “ถามเรื่องนี้ไปทำไม?”
“อะไร นายอยากเช่าเหรอ?”
“ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะ ที่นั่นมันหลุมไร้ก้นชัด ๆ”
“ใครเช่าก็มีแต่ขาดทุน”
หลินเฟิงยิ้มแล้วพูดว่า “ช่วงหลายปีมานี้ผมหาเงินได้บ้างตอนอยู่ในเมือง เลยอยากเช่าแอ่งพระจันทร์ครับ”
“ไม่ทราบว่าต้องทำสัญญาเช่ายังไงครับ?”
เจียงกั๋วฮวาถึงกับตกใจ “นายจะเช่าที่นั่นจริง ๆ เหรอ?”
“แล้วไม่กลับเข้าเมืองแล้วหรือไง?”
หลินเฟิงตอบว่า “ตอนนี้ยังไม่กลับครับ”
เจียงกั๋วฮวาพูดว่า “ฉันก็บอกไปแล้วเมื่อกี้ว่าที่นั่นเป็นยังไง”
“ถ้าอยากเช่าจริง ๆ จ่ายเงินมาหน่อยก็พอ”
หลินเฟิงบอกว่า “ผู้ใหญ่บ้านเสนอราคามาได้เลยครับ”
เจียงกั๋วฮวาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “เมื่อหลายปีก่อนฉันปล่อยให้กัวเหล่าเอ้อร์เช่า ปีละ 2,000 หยวน”
“ถ้านายอยากเช่า ก็เอาปีละ 1,500 หยวนแล้วกัน”
“แต่ก็อย่าหาว่าลุงไม่เตือนนะ ที่นั่นมันหลุมไร้ก้นชัด ๆ ถ้าปล่อยปลาลงไปน้อยเกิน ก็จับขึ้นมาไม่ได้หรอก”
พอหลินเฟิงได้ยินว่าปีละ 1,500 หยวน ดวงตาก็เป็นประกายทันที
เขาพูดว่า “เข้าใจแล้วครับผู้ใหญ่บ้าน ไม่ต้องห่วง ผมรู้ตัวว่ากำลังทำอะไร”
“งั้นผมขอเช่าไว้ก่อน 20 ปีครับ”
เจียงกั๋วฮวาได้ยินแล้วก็ร้องด้วยความตกใจ “หา? 20 ปี?”
“ฉันว่าเช่าก่อนสักปีสองปี ลองดูก่อนดีกว่า”
“ถ้าไม่เวิร์กขึ้นมา อย่างน้อยก็เสียหายไม่มาก”
หลินเฟิงยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ต้องห่วงครับผู้ใหญ่บ้าน ผมรู้ตัวว่ากำลังทำอะไร”
เขาคิดในใจว่า “ในรางวัลจากระบบมีบัตรเพิ่มจำนวนเป็นสองเท่าอยู่ใบหนึ่ง”
“พอเช่าแอ่งพระจันทร์ได้แล้ว ฉันจะซื้อปลามาสักหลายคันรถแล้วปล่อยลงไป จากนั้นค่อยใช้บัตรเพิ่มจำนวนเป็นสองเท่า”
“ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ถ้าเพิ่มเป็น 100 เท่า ยังไงก็ต้องเต็มแอ่งพระจันทร์แน่”
เจียงกั๋วฮวาเห็นว่าหลินเฟิงตั้งใจจะเช่าแอ่งพระจันทร์แน่แล้ว จึงไม่พูดห้ามอีก
“เอาละ งั้นไปคุยกับพ่อแม่ก่อน”
“ถ้าจะเช่าจริง ๆ พรุ่งนี้มาหาฉันที่สำนักงานหมู่บ้าน”
“ฉันจะออกหนังสืออนุมัติให้”
หลินเฟิงตอบว่า “ได้ครับ ผู้ใหญ่บ้าน”
“เดี๋ยวผมหยิบถ่านไฟฉายให้ครับ”
เขาหยิบถ่านไฟฉายสองก้อนส่งให้ผู้ใหญ่บ้าน
เจียงกั๋วฮวารับถ่านไปแล้วถามว่า “เท่าไหร่?”
หลินเฟิงยิ้มแล้วตอบว่า “แค่ถ่านสองก้อนเองครับ ไม่ต้องจ่ายหรอก”
เจียงกั๋วฮวาทำหน้าเคร่งขรึม “แบบนั้นได้ยังไง ของในร้านไม่ได้หล่นมาจากฟ้าสักหน่อย เท่าไหร่ก็จ่ายเท่านั้น”
เห็นผู้ใหญ่บ้านยืนกราน หลินเฟิงจึงเหลือบมองป้ายราคาแล้วบอกว่า “ถ่านสองก้อน รวม 4 หยวนครับ”
เจียงกั๋วฮวาควักเงิน 4 หยวนส่งให้หลินเฟิง
ทันใดนั้นก็มีเสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นในหัวของหลินเฟิง
ติ๊ง—
【ตรวจพบว่าร้านขายของชำได้รับเงิน 4 หยวน กระตุ้นการคืนเงิน 100 เท่า ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเงิน 400 หยวน ซึ่งโอนเข้าบัญชีของโฮสต์ผ่านช่องทางที่ถูกกฎหมายแล้ว】
โทรศัพท์ของหลินเฟิงดังเตือนว่ามีข้อความเข้า
วันถัดมา เขามาถึงสำนักงานหมู่บ้านตั้งแต่เช้าตรู่
เจียงกั๋วฮวากำลังจุดไฟต้มน้ำอยู่
“ผู้ใหญ่บ้าน”
หลินเฟิงยืนเคาะประตูอยู่หน้าห้อง
พอเจียงกั๋วฮวาเห็นหลินเฟิงก็พูดว่า “ไอ้หนู มาจริงด้วยแฮะ พ่อแม่นายยอมให้เช่าแอ่งพระจันทร์แล้วเหรอ?”
หลินเฟิงพยักหน้าแล้วตอบว่า “ครับ พวกท่านเห็นด้วยแล้ว”
จากนั้นเขาก็หยิบธนบัตรใบละ 100 หยวนออกมาหนึ่งปึกแล้วพูดว่า “ผู้ใหญ่บ้าน นี่เงิน 30,000 หยวนครับ ผมอยากเช่า 20 ปี”
เจียงกั๋วฮวาเห็นว่าหลินเฟิงตั้งใจแน่วแน่จะเช่าแอ่งพระจันทร์ จึงไม่ห้ามอีก
เขาหยิบสัญญาเช่าฉบับหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก วางลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า “คิดดีแล้วก็เซ็นเลย”
หลินเฟิงเซ็นชื่อลงในสัญญาเช่าทันทีโดยไม่ลังเล
เจียงกั๋วฮวาเก็บเงินแล้วพูดว่า “เรียบร้อย ตอนนี้แอ่งพระจันทร์เป็นของนายแล้ว”
“ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่านายจะทำให้มันคึกคักได้ขนาดไหน”
หลินเฟิงยิ้ม เก็บสัญญาแล้วเดินออกไป
พอออกจากสำนักงานหมู่บ้าน จู่ ๆ ก็มีเสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นในหัว
ติ๊ง—
【ตรวจพบว่าร้านขายของชำได้รับเงิน 15 หยวน กระตุ้นการคืนเงิน 100 เท่า ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเงิน 1,500 หยวน ซึ่งโอนเข้าบัญชีของโฮสต์ผ่านช่องทางที่ถูกกฎหมายแล้ว】
พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ดวงตาของหลินเฟิงก็เป็นประกาย
“หรือว่าไม่ต้องขายของด้วยตัวเองก็ได้รับเงินคืน 100 เท่าได้?”
“ระบบ ถ้าฉันไปส่งของให้คนอื่นถึงบ้าน นับเป็นรายได้ของร้านขายของชำไหม?”
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น
ติ๊ง—
【ตราบใดที่โฮสต์ไม่ทำผิดกฎ การส่งของถึงบ้านก็นับเป็นรายได้ของร้านขายของชำ โฮสต์จึงได้รับรางวัลเช่นกัน】
พอหลินเฟิงได้ยินดังนั้น มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย
“ในหมู่บ้านพึ่งพาขุนเขามีคนแก่อยู่เยอะ แถมเดินเหินไม่ค่อยสะดวก”
“ต่อไปถ้าพวกเขาอยากได้อะไร ฉันก็ไปส่งให้ถึงบ้านได้ แบบนี้น่าจะช่วยกระตุ้นการจับจ่ายได้ด้วย”
“พอทำบ่อตกปลาขึ้นมาได้ ฉันก็เอาป้ายร้านไปตั้งไว้ที่นั่นได้เหมือนกัน”
“พอมีคนมาตกปลาเยอะขึ้น คนซื้อของก็น่าจะเพิ่มขึ้นด้วย”
คิดได้ดังนั้น หลินเฟิงก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที
เขาออกเดินไปทางแอ่งพระจันทร์
แอ่งพระจันทร์อยู่ข้างหมู่บ้าน เดินไปประมาณ 20 นาทีก็ถึง
หลินเฟิงขึ้นไปบนเนินเขาลูกหนึ่งข้างแอ่งพระจันทร์ แล้วมองลงไปเห็นแอ่งน้ำทั้งผืน
แอ่งพระจันทร์มีขนาดใหญ่มาก ก่อนหน้านี้เคยมีกลุ่มสำรวจมาที่หมู่บ้าน
พื้นที่ผิวน้ำของแอ่งพระจันทร์มีประมาณ 500 ตารางกิโลเมตร
เมื่อเห็นผืนน้ำกว้างใหญ่สุดสายตา หลินเฟิงก็คิดในใจว่า “น้ำกว้างขนาดนี้ ไม่รู้ต้องซื้อปลากี่คันรถถึงจะพอ”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง จู่ ๆ ผิวน้ำก็แตกกระจายเป็นวงกว้าง
รูม่านตาของหลินเฟิงหดวูบ
เมื่อครู่เขาเห็นปลาตัวใหญ่มากตัวหนึ่ง
แค่หางของมันก็ยาวถึงครึ่งเมตรแล้ว
“เชี่ย ที่นี่มีปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง?”
“ดูท่าที่พ่อพูดจะเป็นเรื่องจริง ที่นี่มีปลาตัวใหญ่จริง ๆ”
เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ถ้าฉันใช้บัตรเพิ่มจำนวน แล้วจำนวนปลาใหญ่ในนี้เพิ่มขึ้น 100 เท่าไม่ใช่เหรอ?”
“ถึงตอนนั้นที่นี่ก็จะกลายเป็นบ่อตกปลายักษ์”
“นี่มันสถานที่ในฝันของพวกนักตกปลาเลยนะ”
“แต่ถ้าปลาเพิ่มขึ้นมาทีเดียวเยอะขนาดนั้น คนคงสงสัยกันง่าย ๆ”
“ฉันควรซื้อปลามาสักหลายคันรถ ทำให้ดูเหมือนเป็นเรื่องปกติก่อน”
“แต่จะไปซื้อปลาที่ไหนล่ะ?”
“กลับไปถามพ่อก่อนดีกว่า”
หลินเฟิงกลับถึงบ้าน ก็เห็นพ่อกำลังคาบบุหรี่ ดูวิดีโอในโทรศัพท์อย่างอารมณ์ดี
“พ่อ ผมเช่าแอ่งพระจันทร์ได้แล้วนะ”
หลินเหลาซานกำลังดูอย่างตั้งใจ เสียงของหลินเฟิงทำเอาสะดุ้ง
โทรศัพท์หล่นลงพื้นดังแปะ
หลินเฟิงก้มลงมอง เห็นบนหน้าจอมีสาวแต่งตัววาบหวิวกำลังเต้นอยู่
แค่ก ๆ—
หลินเหลาซานกระแอมอย่างกระอักกระอ่วน รีบเก็บโทรศัพท์ขึ้นมาปิดแล้วแก้ตัวว่า “วิดีโอสมัยนี้น่าเบื่อจะตาย มีแต่ของแบบนี้ทั้งนั้น”
หลินเฟิงไม่ได้แฉพ่อ
หลินเหลาซานเห็นอย่างนั้นก็รีบเปลี่ยนเรื่อง “ลูกเอ๊ย ลูกเช่าแอ่งพระจันทร์ได้จริง ๆ เหรอ?”
“พ่อบอกแล้วไง ที่นั่นเป็นขุมทรัพย์ชัด ๆ”
“ถ้าทำดี ๆ ยังไงก็ทำเงินได้แน่นอน”
หลินเฟิงถามว่า “พ่อรู้ไหมว่าที่ไหนขายปลา?”
“เมื่อกี้ผู้ใหญ่บ้านบอกว่า มีคนนอกมาแอ่งพระจันทร์เพื่อตกปลาอยู่บ่อย ๆ ผมอยากทำบ่อตกปลา”
หลินเหลาซานพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “เรื่องนี้ลูกถามถูกคนแล้ว”