[นี่คือนิยายรักแรกพบ! แฟนคลับพระเอกสุดโต่งห้ามเข้า กรุณาอ่านชื่อเรื่อง เนื้อเรื่องย่อ และคำเตือนก่อนเข้า]
[ไม่มีเรื่องชิงผู้หญิง ไม่มีวาย ไม่มีเกิร์ลเลิฟ ไม่มีมีบุตร ไม่มีการทารุณนางเอก เป็นเรื่องราวหลักของพระเอกนางเอกล้วน ๆ]
[ที่รักทั้งหลาย นี่คือจุดฝากสมอง~]
[เนื้อเรื่องดั้งเดิมของพระเอกทุกคนเป็นแนวชาย พระเอกใหญ่ไร้คู่ สะอาด สะอาดสุด ๆ]
——
กลิ่นคาวเลือดกระจายตัวช้า ๆ ในอากาศ
ภายในห้องอันมืดมิด ม่านไม่ได้ปิดสนิท แสงไฟนีออนด้านนอกส่องลอดเข้ามาเป็นเส้นบาง ๆ ทำให้พื้นเป็นหย่อม ๆ
ซูซางนอนอยู่บนพื้น
เธอสวมเสื้อสเวตเตอร์สีขาวสะอาด ผมยาวสยาย ใบหน้าซีดขาวจนเกือบโปร่งใส ราวกับตุ๊กตากระเบื้องที่ถูกจัดวางอย่างประณีต
เลือดไหลแผ่ช้า ๆ จากใต้ร่างของเธอ
ไม่ไกลออกไป ชายคนหนึ่งก็ล้มอยู่ตรงนั้นเช่นกัน นิ่งสนิท
ทั้งห้องเงียบสงัดน่าหวาดกลัว
มีเพียงโทรศัพท์มือถือที่ยังสั่นไม่หยุด
วึ๋ง——
วึ๋ง——
หน้าจอสว่างขึ้น
[เจ้าเทียนเทียน: อาวเยว่ ทำไมไม่ตอบข้อความ?]
[เจ้าเทียนเทียน: แฟนเธอยังงอแงอยู่หรือเปล่า?]
[เจ้าเทียนเทียน: อย่าทำให้ฉันตกใจนะ]
ข้อความส่งมาทีละข้อความ
ในที่สุดก็มืดสนิท
……
ซูซางรู้สึกหนาวมาก
สติสัมปชัญญะราวกับจมลงสู่มหาสมุทรลึก เสียงรอบข้างทั้งหมดเริ่มห่างไกลและพร่ามัว
เธอได้ยินเสียงคนร้องไห้ หรือไม่ก็มีอะไรบางอย่างวิ่งวุ่นไปมาอย่างร้อนรน
[อึก ๆ ๆ!]
[ซวยขนาดนี้เลยเหรอ!!]
เสียงกลไกดังระเบิดขึ้นในหัวอย่างฉับพลัน
ขนตาของซูซางสั่นไหวเบา ๆ
วินาทีถัดมา เธอลืมตาขึ้นอย่างแรง
รอบข้างขาวโพลนไปหมด เงียบสงบจนน่าขนลุก
ซูซางค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ก้มลงมองมือของตัวเอง
ขาวเนียน เรียวบาง ไม่มีบาดแผล
เธอชะงักไปเล็กน้อย
"ฉัน..."
[เธอตายไปแล้วล่ะ]
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
ซูซางเงยหน้าขึ้น
ไม่ไกลนัก มี...หมูสีชมพูตัวหนึ่งลอยอยู่
ตัวกลม ๆ ท้องสีชมพูอ่อน ขาสั้นแขนสั้น สวมเอี๊ยมยีนส์ สวมหมวกเบเร่ต์เล็ก ๆ เฉไปข้างหนึ่ง
จมูกมันแดง ๆ ราวกับเพิ่งร้องไห้
ดวงตาสีดำวาวกำลังมองเธอด้วยความเวทนา
ซูซางนิ่งไปสองวินาที
"...หมู?"
[ไม่ใช่หมู!!]
[ฉันคือระบบ!!]
มันโกรธจนดิ้นไปมาอยู่กลางอากาศ
[ระบบหมายเลข 66!]
[ระบบขั้นสูงที่มีการรับรองอย่างเป็นทางการ! มีเลขพนักงานด้วย!!]
ซูซางมองมัน สายตาว่างเปล่าเล็กน้อย
ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ไร้สีเลือดอยู่แล้วตอนนี้ดูซีดเซียวลงไปอีก ผมดำยาวทิ้งลงมาที่บ่า ยิ่งขับให้ดวงตาคู่นั้นดูใสกระจ่างขึ้น
เธอนั่งอยู่ตรงนั้น เงียบสงบและบางเฉียบ
ราวกับว่าจะแตกสลายเมื่อถูกสัมผัส
ตอนแรก 66 ยังพองโตด้วยความโกรธ แต่พอสบตากับเธอ มันก็ใจอ่อนลงทันที
มันห่อเหี่ยวลงทันที
[ช่างเถอะ...]
[เธอเพิ่งตาย สติสับสนก็เป็นเรื่องปกติ]
พูดพลาง มันก็บินเข้าไปใกล้ ๆ อย่างระมัดระวัง
น้ำเสียงก็เบาลง
[เอ่อ... ตอนนี้เธอรู้สึกแย่มากไหม?]
ซูซางก้มหน้าลง ไม่พูดอะไร
66 ตีความเองว่าเธอเสียใจมากเกินไป
มันอดถอนหายใจไม่ได้
น่าสงสารจริง ๆ! ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่น่ารักและว่านอนสอนง่ายขนาดนี้ กลับถูกแทงตายพร้อมกับแฟนหนุ่มของเธอ
ใครกันแน่ที่โหดร้ายป่าเถื่อนขนาดนี้!
66 ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ
มันเริ่มจินตนาการถึงท่าทางของซูซางที่ร้องไห้ด้วยความกลัวก่อนตาย
ยิ่งรู้สึกเวทนามากขึ้นไปอีก
[อย่ากลัวนะ]
[ถึงเธอจะตายไปแล้ว แต่เรื่องมันยังมีทางออก!]
ซูซางเงยหน้ามองมัน
"หมายความว่ายังไง?"
เสียงของเธอเบา ๆ แหบเล็กน้อย ราวกับขนนกตกลงบนหัวใจคน
66 ยืดตัวตรงทันที พยายามทำตัวเป็นระบบมืออาชีพ
[ขอแนะนำอย่างเป็นทางการ!]
[ฉันคือระบบหมายเลข 66 จากหน่วยบริหารกาลอวกาศทุกภพ!]
ตอนที่พูดประโยคนี้ มันภูมิใจมาก เห็นได้ชัดว่าดึงเนคไทเล็ก ๆ ขึ้นสูง
[กาลอวกาศทุกภพคือองค์กรสูงสุดที่ดูแลการดำเนินงานของโลกเล็ก ๆ ทั้งหมด!]
[และฉัน ก็คือพนักงานประจำของแผนกตัวประกอบชายในสังกัดหน่วยบริหาร!]
สีหน้าของซูซางมึนงงเล็กน้อย ราวกับฟังไม่ค่อยเข้าใจ
66 รีบอธิบาย
[พูดง่าย ๆ ก็คือ โลกที่เธอเคยอาศัยอยู่ แท้จริงแล้วเป็นเพียงหนึ่งในโลกเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน]
[โลกเหล่านี้มีอยู่จริง แต่ละโลกมีเนื้อเรื่องที่ตายตัว]
[เช่น พระเอก นางเอก ตัวร้าย ตัวประกอบ...พวกเขาจะดำเนินเรื่องตามเนื้อเรื่อง]
[และเนื้อเรื่อง ก็คือแกนกลางที่ค้ำจุนการดำเนินของโลก]
ซูซางพยักหน้าเบา ๆ "อื้ม"
66 ตั้งใจให้ความรู้ต่อไป
[ส่วนตัวประกอบ——]
[ก็คือตัวละครเล็ก ๆ ที่ไม่โดดเด่นในเนื้อเรื่องนั่นแหละ]
[เช่น ตอนที่พระเอกเดินผ่านโรงเรียน เพื่อนร่วมชั้นที่อุทานด้วยความตื่นเต้นอยู่ข้าง ๆ]
[หรือตอนที่พระเอกตบหน้าตัวร้าย กลุ่มคนที่ส่งเสียงเชียร์อยู่ท่ามกลางฝูงชน]
[พวกนี้ล้วนเป็นตัวประกอบ]
[ถึงแม้บทจะน้อย แต่ก็เป็นส่วนหนึ่งของห่วงโซ่เนื้อเรื่อง!]
พอพูดมาถึงตรงนี้ จู่ ๆ 66 ก็รู้สึกเศร้าขึ้นมา
ทั้งตัวหมูห่อเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัด
[แต่ช่วงนี้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้น...]
ซูซางเงยหน้า: "เรื่องอะไร?"
66 เอามือปิดหัว เสียงแตกสลาย
[ตัวประกอบพวกนั้นจู่ ๆ ก็มีจิตสำนึกของตัวเองขึ้นมาหมดแล้ว!!]
[พวกเขาไม่อยากทำแล้ว!!]
[หนีกันหมดแล้ว!!]
ซูซาง: "..."
66 ยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น
[มีตัวประกอบในโลกฝึกเซียน คนหนึ่ง เดิมทีมีหน้าที่แค่ตะโกนในร้านเหล้าว่า "ท่านเซียน เชิญใช้ช้า ๆ" ผลปรากฏว่าเธอหนีไปเป็นจอมมารในคืนนั้น!]
[มีลุงยามในโลกโรงเรียนคนหนึ่ง โดดงานไปเป็นเจ้านายใหญ่ในโลกมิติไร้ขีดจำกัดซะงั้น!]
[ตอนนี้ทั้งแผนกรวนไปหมด!]
มันโกรธจนหูสั่น
[ที่สำคัญที่สุดคือ——]
[ตัวประกอบพวกนี้ดูไม่เด่น แต่เนื้อเรื่องขาดพวกเขาไม่ได้เด็ดขาด!]
[ขาดหนึ่งจุด ห่วงโซ่เนื้อเรื่องอาจขาด!]
[เมื่อเนื้อเรื่องพังทลาย โลกเล็ก ๆ จะพังทลายลงทันที!]
66 แอบสังเกตเธอ น้ำเสียงหยุดไปครู่หนึ่ง
[ดังนั้น...ตอนนี้เราจำเป็นต้องมีโฮสต์คนใหม่]
[ไปแทนที่ตัวประกอบที่หนีไป]
ซูซางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
"ฉันเหรอ?"
[ใช่!]
66 พยักหน้าทันที
[เธอแค่ต้องเข้าไปในโลกต่าง ๆ ทำภารกิจตัวประกอบตามเนื้อเรื่องก็พอ!]
[ภารกิจง่ายมาก ๆ!!]
ซูซางมองมันอย่างเงียบ ๆ ดวงตาสีดำใสราวกับแช่อยู่ในน้ำ
"ถ้าฉันไม่ตอบตกลงล่ะ?"
66 อึ้งไปทันที
มันหลบสายตาไปเล็กน้อยด้วยใจไม่ดี ใช้กีบหมูเล็ก ๆ ถูกัน
[เอ่อ...]
[ถ้าตายไปแล้วไม่ผูกพันกับระบบ...จะสลายหายไปโดยสิ้นเชิง]
อากาศเงียบลงทันที
ซูซางไม่พูดอะไร นั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้น ชายกระโปรงสีขาวทอดยาวลงมาที่เท้า
จู่ ๆ 66 ก็เริ่มตื่นตระหนก
มันกลัวว่าเธอจะเสียใจ
เลยรีบเสริม
[แต่หลังจากทำภารกิจทั้งหมดเสร็จ!]
[เธอสามารถเลือกเกษียณในโลกใดก็ได้อย่างอิสระ!]
[โลกฝึกเซียน ดาวเคราะห์ข้ามมิติ ยุคโบราณ ยุคปัจจุบัน มนุษย์สัตว์ ยุคสิ้นโลก...เลือกได้ตามใจ!]
[อยากไปอยู่ที่ไหนใช้ชีวิตบั้นปลายก็ได้!]
[ยังได้ชีวิตใหม่จริง ๆ ด้วย!]
ขนตาของซูซางขยับเล็กน้อย ราวกับเริ่มสนใจขึ้นมาบ้าง
"โลกไหนก็ได้จริงเหรอ?"
[แน่นอน!]
66 พยักหน้าเหมือนสับปะรด
[แล้วเธอยอมผูกพันกับฉันไหม?]
ซูซางไม่พูด แค่ก้มลงมองฝ่ามือที่ว่างเปล่าของตัวเอง
ที่จริงแล้ว ชีวิตเดิมของเธอก็ไม่มีอะไรน่าหวงแหน
ตั้งแต่เด็กจนโต
เธอดูเหมือนจะอยู่คนเดียวมาตลอด
หลังจากพ่อแม่หย่ากัน ต่างคนต่างมีครอบครัวใหม่
เงินไม่เคยขาด แต่ความรักไม่มีเลยสักนิด
ตอนเด็ก ๆ เธอป่วย ไข้ขึ้นถึง 39 องศา ในบ้านมีเพียงพี่เลี้ยงเด็กอยู่ด้วย
ต่อมาพี่เลี้ยงก็เปลี่ยนไป คนดูแลบ้านเริ่มดูแลเธอ
ชีวิตเธอดีมาก
บ้านหลังใหญ่ เสื้อผ้าแบรนด์เนม โรงเรียนที่ดีที่สุด
เพียงแต่ไม่เคยมีใครรักเธอ
ต่อมาเธอได้พบกับหลินเยว่
ผู้ชายคนนั้นเหมือนดวงอาทิตย์
ชอบยิ้มแล้วลูบผมเธอ ชอบกินข้าวด้วยกัน ชอบอุ่นมือที่เย็นเฉียบของเธอในฤดูหนาว
...
น่าเสียดายที่สุดท้ายก็พังทลายลง
ซูซางก้มขนตาลง ปิดบังอารมณ์ในแววตา
ครู่หนึ่ง เธอเอ่ยเสียงเบา:
"ก็ได้"
"ฉันผูกพัน"
66 ดีใจจนหมุนตัวอยู่กับที่ทันที
[โอ้ย ๆ ๆ ดีเกินไปแล้ว!!]
[ในที่สุดก็หาคนได้สักที!!]
มันเกือบร้องไห้ออกมาด้วยความซาบซึ้ง
ใครจะรู้ว่าแผนกของพวกเขาโดนกดดันขนาดไหนช่วงนี้ ตัวประกอบหนีงานมากขึ้นเรื่อย ๆ ระบบหลายตัวหาคนเป็นโฮสต์ไม่ได้
เดิมทีมันเตรียมใจกลับไปรับโทษแล้ว ไม่คิดว่าจะสำเร็จจริง ๆ!
66 รีบพุ่งเข้าไป
[โฮสต์ โฮสต์!]
[งั้นเราเริ่มผูกพันกันเลยนะ!]
ซูซางพยักหน้า
วินาทีถัดมา
แสงสีฟ้าอ่อนพลุ่งพล่านขึ้นอย่างฉับพลัน
[ติ๊ด——]
[ตรวจสอบสภาพวิญญาณของโฮสต์]
[ตรวจสอบเสร็จสิ้น]
[กำลังผูกพัน——]
[ผูกพันสำเร็จ!]
[ยินดีด้วย โฮสต์ได้เป็นพนักงานประจำแผนกตัวประกอบชายแล้ว!]
ข้อมูลจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาในหัวทันที
ซูซางขมวดคิ้วเล็กน้อย ขนตายาวสั่นไหวเล็กน้อย
66 รีบอธิบาย
[อย่ากลัว ๆ! นี่คือคำอธิบายพื้นฐาน!]
ซูซางหลับตา
ในหัว พาเนลโปร่งแสงแผ่ขยายออกอย่างช้า ๆ
[โฮสต์: ซูซาง]
[แผนก: แผนกตัวประกอบชาย]
[โลกที่กำลังทำภารกิจ: ไม่มี]
[ภารกิจที่ทำเสร็จแล้ว: 0]
[คะแนน: 0]
[ทักษะ: ความชำนาญภาษา]
[สภาพร่างกาย: ระดับ B]
[สิทธิพิเศษ: ตัดอารมณ์/ทำให้ความทรงจำเลือนราง/ปิดกั้นความเจ็บปวด (50%-90%)]
สายตาของซูซางหยุดอยู่ที่คำว่า "ตัดอารมณ์/ทำให้ความทรงจำเลือนราง"
66 อธิบายอย่างจริงจัง
[เพราะโฮสต์หลายคนหลังจากข้ามโลกมานาน จะหมกมุ่นอยู่กับอารมณ์ของโลกนั้น ๆ ไม่อยากจากไป]
[ดังนั้นหลังจากภารกิจจบ ระบบจะช่วยล้างอารมณ์และทำให้ความทรงจำเลือนราง เพื่อไม่ให้ส่งผลต่อภารกิจครั้งต่อไป]
ซูซางพยักหน้าเบา ๆ "อื้ม" สีหน้ายังคงสงบนิ่ง
66 เสริมอีก
[ส่วนการปิดกั้นความเจ็บปวด ก็คือการลดความรู้สึกเจ็บปวด]
[สูงสุดลดเหลือแค่ 10%!]
66 แนะนำต่อ
[และอีกอย่าง ระบบจะสร้างตัวตนที่สมเหตุสมผลให้เธอโดยอัตโนมัติตามแต่ละโลก พอเธอเข้าไปในโลก ทุกคนจะยอมรับว่าตัวตนของเธอมีอยู่จริง หน้าตาและร่างกายของเธอจะถูกสร้างตามรูปลักษณ์เดิมของเธอ ชื่อก็จะเรียกว่าซูซางเหมือนกัน]
[พูดง่าย ๆ นอกจากฉากหลังของโลกจะเปลี่ยนไป ที่เหลือก็ยังเป็นตัวเธอเอง]
ซูซางพยักหน้า
"ฉันต้องทำอะไร?"
ในที่สุดก็เข้าสู่ประเด็นหลัก 66 กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
[ง่ายมาก! เธอแค่ทำตามเนื้อเรื่องที่ระบบให้มา ทำส่วนที่ตัวประกอบต้องทำก็พอ]
[อย่าทำลายเนื้อเรื่องเดิม อย่าแย่งบทของพระเอก รอให้เนื้อเรื่องจบลง เธอก็สามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติ]
[จนกว่าจะอายุขัยสิ้นสุด หรือตายเพราะเหตุสุดวิสัย ถึงจะออกจากโลกได้]
ซูซางหยุดไปเล็กน้อย
"ออกเองไม่ได้เหรอ?"
[ออกเองไม่ได้]
66 ส่ายหน้าอย่างจริงจัง
[นี่คือเพื่อรับประกันความมั่นคงของโลก]
มันนับนิ้วสั้น ๆ
[ดังนั้นการออกจากโลกมีเพียงสองวิธี:
หนึ่ง ตายตามธรรมชาติ
สอง ตายเพราะเหตุสุดวิสัย
ตราบใดที่ไม่ใช่โฮสต์คิดฆ่าตัวตายเอง ก็ถือว่าภารกิจจบสิ้น]
ซูซางฟังจนจบ แล้วพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย
66 ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอน่ารัก ความรับผิดชอบพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
[โฮสต์วางใจได้!]
[ถึงแม้ฉันจะเพิ่งเคยดูแลโฮสต์เป็นครั้งแรก แต่ฉันจะปกป้องเธอแน่นอน!]
ซูซางเงยหน้ามองมัน
"ครั้งแรก?"
66 รู้สึกเขินอายทันที หูแกว่งไปมา
[อื้ม...]
[ก่อนหน้านี้ตัวประกอบเป็นคนในโลกนั้นอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องผูกพัน]
[เธอคือโฮสต์คนแรกของฉัน]
ซูซางมองท่าทางตื่นเต้นของมัน จู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา
"งั้นก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ"
เสียงของหญิงสาวเบาและนุ่มนวล
66 ทั้งตัวแดงก่ำทันที
[ไ ได้เลยโฮสต์!!]
มันไม่กล้ามองไปทางเธอ กระแอมเบา ๆ
[งั้นโฮสต์ ฉันเริ่มส่งตัวเลยนะ!]
"ได้"
วินาทีถัดมา พื้นที่โดยรอบเริ่มบิดเบี้ยว
เสียงประกาศกลไกของระบบดังขึ้นข้างหู
"กำลังโหลดโลก——"
"กำลังสร้างตัวตน——"
"กำลังซิงค์เนื้อเรื่อง——"
"ยินดีต้อนรับสู่โลก 'ลูกชาวนาบ้านจน: ฉันใช้สติปัญญาคว้าอำนาจในราชสำนัก'"