.......
ความมืดแผ่ลงมาอย่างรวดเร็ว
เสียงกลองศพดังมาจากนอกหมู่บ้าน
ตึ้ม ตึ้ม ตึ้ม
ทุกเสียงราวกับเคาะอยู่บนหัวใจผู้คน
ทุกคนปฏิบัติตามกฎ ปิดประตูไม่ยอมออกไป
แต่ชุดแต่งงานบนโลงศพกลับขยับพองตัวอย่างช้า ๆ ในยามค่ำคืน ราวกับมีคนที่มองไม่เห็นกำลังสวมมันทีละนิด
กลางดึก มีเสียงเคาะประตู
"เปิดประตูหน่อยสิ"
เสียงร้องไห้ของหญิงสาวที่อ่อนโยนดังมาจากข้างนอก
"ฉันหาตัวเจ้าบ่าวไม่เจอ พวกเธอเห็นเจ้าบ่าวของฉันไหม?"
ทุกคนในบ้านกลั้นหายใจ
กฎข้อที่สี่: ถ้ามีคนถามว่า "เจ้าบ่าวเป็นใคร" ห้ามตอบ
เสียงร้องไห้นอกประตูค่อย ๆ ใกล้เข้ามา
"เจ้าบ่าวเป็นใครกันนะ?"
"บอกฉันที ได้ไหม?"
ผู้เล่นใหม่คนหนึ่งตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว ปิดปากแน่น แต่ก็ยังมีเสียงสะอื้นหลุดออกมาจากลำคอ
เสียงนอกประตูหยุดลงทันที
วินาทีถัดมา บนผนังด้านหลังผู้เล่นใหม่คนนั้นก็ปรากฏเงาของเจ้าสาวไร้ศีรษะขึ้นมา
หลัวเฉินตะโกนเสียงต่ำ: "หลับตา!"
แต่ผู้เล่นใหม่คนนั้นตอบสนองช้าเกินไป
เขาเห็นมัน
หัวของเขาถูกมือที่มองไม่เห็นเด็ดออก กลิ้งตุ๊บ ๆ ไปอยู่ข้างโลงศพสีแดงเลือด
ฝาโลงเปิดออกเล็กน้อย
หัวนั้นถูกกลืนเข้าไป
ซูซางสีหน้าซีดเผือด หายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย
หลินหลานคว้าแขนเธอไว้แน่น กระซิบว่า "อย่ามอง ก้มหน้าลง"
ซูซางก้มหน้าลงอย่างว่าง่าย
เสิ่นเอ้อที่นั่งอยู่ในเงามืด ดวงตาเย็นชาจนน่ากลัว
นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว
หมอกดำใต้เท้าของเขาปั่นป่วน แทบจะกลั้นไม่อยู่
แต่ในตอนนั้นเอง ชุดแต่งงานบนโลงศพก็พลิ้วลอยขึ้น ตรงเข้าใส่ซูซาง
รูม่านตาของหลินหลานหดตัวลง
เธอตอบสนองเร็วมาก ปล่อยมือจากซูซางทันที และหลบไปด้านข้างครึ่งก้าวอย่างไม่รู้ตัว
ซูซางถูกทิ้งไว้ที่เดิม
ชุดแดงร่วงลงมาปกคลุมท้องฟ้า
ความตั้งใจฆ่าในดวงตาของเสิ่นเอ้อระเบิดออกมาอย่างสิ้นเชิง
เขายกมือขึ้น แผ่นหยกดำหนึ่งชิ้นในฝ่ามือแตกสลาย
ทุกคนเห็นเพียงแสงมืดวาบผ่านไป ชุดแต่งงานถูกตรึงอยู่กลางอากาศ เกิดเสียงกรีดร้องแหลมเสียดหู
หลัวเฉินจ้องเขาด้วยความตกใจ
"ไอเทมอีกหรอ?"
เสิ่นเอ้อลุกขึ้นยืน พูดเสียงเรียบ: "อืม"
สีหน้าหลัวเฉินไม่สู้ดีนัก
ไอเทมอะไรที่สามารถต้านทานกฎของดันเจี้ยนระดับ A ได้ต่อเนื่องกัน?
มันไม่สมเหตุสมผลเลย