คืนหนึ่ง เวลาสี่ทุ่ม
ฉินเซ่อปิดแท็บเล็ตลง แล้วนวดขมวดคิ้ว
สุดท้ายบทก็แก้เสร็จเสียที
เขาพิงโซฟาแล้วหันมองซูซาง
ซูซางนอนขดอยู่ที่อีกฝั่งของโซฟา กำลังก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือ
ฉินเซ่อมองเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงลุกขึ้นไปรินน้ำ
พอเขาถือแก้วน้ำเดินกลับมา ซูซางวางโทรศัพท์ลงแล้ว ก้มหน้ามองแท็บเล็ตบนโต๊ะกาแฟ
นั่นคือภาพยนตร์แนวอาชญากรรมระทึกขวัญที่ฉินเซ่อเตรียมการมานาน
อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในผลงานที่โด่งดังที่สุดในชาติก่อน
หลังจากหนังเข้าฉาย เคยกวาดรายได้ทั่วโลกด้วยงบโปรโมตเพียงเล็กน้อย
ไม่เพียงแต่คว้ารางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติหลายรางวัล ยังผลักดันนางเอกของเรื่องขึ้นสู่จุดสูงสุดของวงการภาพยนตร์อีกด้วย
เพราะนางเอกของหนังเรื่องนี้ซับซ้อนเกินไปจริง ๆ
เธอทั้งเป็นเหยื่อ และเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลัง
เธอไม่มีนิยามของดีหรือชั่วตามแบบแผน
เธอไม่เชื่อกฎหมาย ไม่เชื่อความรู้สึก และไม่เชื่อใครทั้งนั้น
เธอเชื่อเพียงตัวเองเท่านั้น
ฉินเซ่อวางแก้วน้ำไว้ข้างมือเธอ แล้วนั่งกลับลงบนโซฟา
“ดูอะไรอยู่?”
ซูซางเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า
“อาฉื่อ” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา แต่แฝงความดีใจที่ปิดไม่มิด “ตัวละครนี้ตกลงนักแสดงหรือยัง?”
ฉินเซ่อมองดวงตาที่เป็นประกายของเธอ ความรู้สึกไม่ดีผุดขึ้นในใจ
“ยังไม่ได้ตัดสินใจอย่างเป็นทางการ”
“งั้นฉันเล่นได้ไหม?”
ซูซางพูดตรงไปตรงมา
สีหน้าฉินเซ่อชะงักไปโดยสิ้นเชิง
เขามองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า แทบไม่เชื่อหูตัวเอง