วันที่สองของการถูกกักตัว
หลินจี้เพิ่งลงจากรถ
ใบหน้ายังคงนิ่งเฉยเย็นชา เพียงแต่หว่างคิ้วมีแววเหนื่อยล้าปรากฏอยู่บ้าง
"คุณชาย"
ลิวนายเดินเข้ามารับ
หลินจี้มองไปที่หน้าต่างชั้นสองที่ปิดสนิท แล้วถามด้วยเสียงทุ้ม "วันนี้เธอเป็นยังไงบ้าง?"
"คุณหนูไม่ได้ออกจากห้องเลยตลอดทั้งวัน อาหารที่ส่งเข้าไปก็แทบไม่แตะ"
หลินจี้คิ้วขมวดเล็กน้อย
"ทำไมไม่ชวนเธอกิน?"
ลิวนายหยุดคิดครู่หนึ่ง แล้วตอบอย่างระมัดระวัง "ชวนแล้วครับ คุณหนูไม่ตอบโต้ พวกเราไม่กล้าฝืนใจเธอ"
หลินจี้ไม่ได้พูดอะไรอีก
เขาส่งเสื้อคลุมให้คนรับใช้ แล้วตรงไปที่ห้องของซูซาง
ซูซางได้ยินเสียงเปิดประตู แต่ก็ยังไม่หันมามองเขา
สายตาของหลินจี้กวาดไปที่อาหารบนโต๊ะที่ไม่ได้แตะต้อง คิ้วของเขายิ่งขมวดมุ่น
"ทำไมไม่กินข้าว?"
ซูซางไม่ตอบ
หลินจี้เดินช้าลง ไปยืนข้างเธอ
"ซางซาง"
ซูซางก้มหน้าต่ำ มองไม่เห็นเขา
หลินจี้นิ่งเงียบครู่หนึ่ง แล้วย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเธอ เงยหน้าขึ้นมองเธอเล็กน้อย
"มองฉันสักที"
ซูซางยังคงไม่สนใจ
หลินจี้ยื่นมือขึ้น อยากจะแตะเส้นผมที่พาดอยู่ข้างแก้มเธอ
แต่ซูซางกลับหันหน้าหนี หลบมือเขา
สีหน้าของหลินจี้แข็งทื่อไปครู่หนึ่ง
เขาชักมือกลับ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน