ในขณะนั้น ซูซางยกมือขึ้นสัมผัสกลางหว่างคิ้วของตัวเอง ที่นั่นไม่เหลือร่องรอยใด ๆ
แต่เธอสัมผัสได้ชัดเจนว่าเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังแว่ว ๆ ข้างหูนั้นสงบลงแล้ว
เธอก้มลงมองมือของตัวเอง
"ที่แท้การที่ไม่มีสิ่งเหล่านั้นตามมา ก็เป็นแบบนี้เอง..."
หญิงสาวพึมพำเสียงเบา ประโยคนั้นไม่มีความหมายแฝงถึงการบ่น มีเพียงความเลื่อนลอยราวกับไม่คุ้นเคย
หัวใจของเซียวเหยียนหดวาบทันที
นางคุ้นชินกับการมีวิญญาณตามติดแล้วงั้นหรือ?
ซูซางราวกับไม่รับรู้เลยแม้แต่น้อย
นางเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ
"ขอบคุณท่านเทพ"
นางเอ่ยเสียงแผ่ว "สาวกจะยังคงบูชาท่านต่อไปตลอดไป"
เซียวเหยียนมองรอยยิ้มของนาง หัวใจในทรวงอกของเขาเริ่มเต้นอีกครั้ง
เนิ่นนาน เขาหลับตาลง สายตากวาดไปทั่วชุดมรณะที่อยู่บนตัวนาง
"ต่อไปนี้ไม่ต้องสวมใส่อีก"
ซูซางก้มลงมองตนเอง
"แต่ชุดมรณะชุดนี้ เป็นท่านอาจารย์เต๋าในปีนั้นให้สาวกสวม"
"ท่านบอกว่ามันสามารถหลอกวิญญาณเหล่านั้นได้ ทำให้พวกมันคิดว่าสาวกตายแล้ว"
"ตอนนี้ไม่จำเป็นอีกแล้ว"
เซียวเหยียนน้ำเสียงเรียบเฉย
"เราประทานพรให้แล้ว ก็ไม่จำเป็นอีก"
ซูซางพยักหน้าอย่างว่าง่าย
"ขอรับ"
พูดจบ นางเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงถามเสียงเบาอีกครั้ง "ท่านเทพจะยังปรากฏกายอีกหรือไม่?"
เซียวเหยียนมองนาง
บนใบหน้าหญิงสาวมีแววประหม่าปรากฏชัด
เหมือนทั้งรอคอยคำตอบของเขา และทั้งกลัวว่าจะได้รับคำปฏิเสธ
นางเริ่มบูชาพระจักรพรรดิหยินมาตั้งแต่อายุสามขวบ
วันนี้เพิ่งจะได้รับการตอบสนอง ย่อมไม่อยากให้เทพเจ้าจากไปเช่นนั้น