เมื่อคืนตอนที่ชายคนนั้นมองซางเอ๋อร์ด้วยสายตาแบบนั้น วันนั้นเขาคิดไม่ออก แต่ตอนนี้กลับเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว
สายตาแบบนั้น มันใช่สายตาที่น้องชายมองพี่สาวที่ไหนกัน
ภายนอกแสร้งสำรวมสุภาพ แต่แท้จริงแล้วกลับเหมือนงูพิษที่แอบซุ่มมองเหยื่อมานาน
วินาทีถัดไปก็จะกลืนกินซางเอ๋อร์ให้หมดสิ้น
หากไม่ใช่เพราะยาวิเศษสองเม็ดนั้นช่วยซางเอ๋อร์ไว้จริง ๆ เมื่อคืนคงมีเพียงแค่สายตาของหย่งตี้ ก็คงไม่ยอมให้ซูเฉิงอี้มีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขได้
ถึงกระนั้น บุญคุณที่ช่วยชีวิตก็คือบุญคุณที่ช่วยชีวิต
บุญคุณสามารถตอบแทนด้วยอำนาจ ที่ดินศักดินา เงินทอง หรือแม้แต่บัลลังก์
แต่ไม่มีความหมายเลยที่ซูเฉิงอี้จะมีสิทธิ์หมายตาซางเอ๋อร์
เขาเป็นเพียงข้ารับใช้
ต่อให้ม่านฟ้าจะยกยอเขาขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งหมื่นยุค เขาก็ได้เพียงเป็นข้ารับใช้ในมือของซางเอ๋อร์เท่านั้น
หากเขาฉลาดพอ ก็ควรเก็บความคิดที่ไม่สมควรนั้นทิ้งไป แล้วกลายเป็นดาบที่คมที่สุดในมือของซางเอ๋อร์
หากเขาไม่ฉลาด...
สายตาหย่งตี้เริ่มมืดลงเล็กน้อย
ม่านฟ้าอีกหรือ?
สิ่งที่เรียกว่าชะตาฟ้าลิขิต แท้จริงแล้วเป็นสิ่งที่ผู้ชนะเขียนให้คนรุ่นหลังดูต่างหาก
เขาสามารถผลักดันซูเฉิงอี้ขึ้นสู่ตำแหน่งรัชทายาทได้ โดยธรรมชาติก็สามารถดึงเขาลงมาได้เช่นกัน
หลายปีมานี้ แผนสำรองที่เขาเก็บไว้มีมากกว่าที่ทุกคนคาดคิด
หย่งตี้วางหนังสือในมือลง แล้วจู่ ๆ ก็ถามขึ้นว่า "ซางเอ๋อร์ เจ้าอยากเป็นฮ่องเต้หรือไม่?"
ภายในตำหนักเงียบสงัดลงทันที
แม้แต่หลี่จาที่คอยปรนนิบัติอยู่ห่าง ๆ ก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
สีหน้าของซูซางแสดงความตกตะลึงอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก
นางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
นางรู้มาตลอดว่าหย่งตี้โปรดปรานฉางกงจู่หย่งเจียมากเพียงใด