ตอนที่ 72 จักรพรรดิหมื่นยุคกับตัวประกอบข้าราชบริพาร (ยี่สิบ)

.....

ครึ่งชั่วยามต่อมา ณ ตำหนักไท่จี๋หลังกลาง

เซียวจิ่งชวนฟังองครักษ์ลับกราบทูลจบ พู่กันแดงในมือ "เป๊ะ!" หักออกจากกัน

เหล่าราชบริพารในตำหนักทรุดตัวลงกราบกันทั้งสิ้นทันที

จ้าวจงสื่อเหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

แววตาเซียวจิ่งชวนหม่นหมองจนน่ากลัว

แกล้งตายเพื่อหนีเอาตัวรอดงั้นหรือ

หลิวหวานยังกล้าคิดจะพานางหนีไปอีก

เขาให้เกียรติจวนโหวถึงเพียงนั้น อภัยโทษข้อหาหลอกลวงองค์ราชา ยอมให้พวกเขาได้พบหน้ากัน แม้กระทั่งยินดีให้ซูซางแต่งงานออกเรือนอย่างมีหน้ามีตาในฐานะบุตรสาวคนเล็กของจวนโหว

แต่พวกเขากลับยังคิดจะแย่งนางไปจากเขา

ซางเอ๋อร์ของเขาปฏิเสธไปแล้ว

แต่ที่นางปฏิเสธ ไม่ใช่เพราะยอมอยู่ แต่เพราะรู้ว่าหนีไม่พ้น กลัวว่าจะเป็นภาระให้จวนโหว

หากนางมีโอกาส นางก็ยังเลือกที่จะหนีอยู่ดี

เซียวจิ่งชวนจ้องพู่กันแดงที่หัก ข้อนิ้วค่อยๆ กำแน่นขึ้นทีละน้อย

ตกดึก เซียวจิ่งชวนเดินทางไปยังตำหนักข้าง

ซูซางกำลังนั่งอยู่ใต้แสงตะเกียง มือกุมม้วนไม้ไผ่ที่ยังไม่ได้คลี่อ่าน

นางเห็นเขาเดินเข้ามา ก็วางม้วนไม้ไผ่ลงเบาๆ

กำลังจะลุกขึ้นคำนับ เซียวจิ่งชวนกลับก้าวเข้ามาก่อน

"ไม่ต้อง"

ซูซางชะงักเล็กน้อย แต่ยังคงก้มกายลงเล็กน้อย

"ฝ่าบาท"

เซียวจิ่งชวนมองท่าทีสงบเสงี่ยมของนาง แล้วในอกก็อดแน่นขึ้นมาอีกครั้ง

เขาเดินเข้าไป นั่งลงตรงหน้านาง

เพียงแต่เอ่ยเสียงเบา "วันนี้ได้พบท่านหญิงแล้วหรือ?"

"ได้พบแล้ว"

"มีความสุขหรือไม่?"

ซูซางหลับตาลง "ท่านแม่มาหา หม่อมฉันย่อมมีความสุข"

เซียวจิ่งชวนในใจขมขื่น แต่ก็ไม่ได้แสดงออก

เขาลดเสียงลง "งานแต่งงานใกล้เข้ามาแล้ว หากเจ้าอยากได้สิ่งใด ก็บอกข้าได้"