สายตาของตวนเฮิงขยับเล็กน้อย
พูดเก่งเหมือนกันนะ
ทั้งไม่ปฏิเสธสายตาของซูซาง ไม่ได้กล่าวหาความไว้ใจของซูเมี่ยนว่าเป็นแค่ความใจร้อน childish และยังชูจุดแข็งของตัวเองออกมาอีกด้วย
ไม่ถ่อมตัวเกินไป ไม่แข็งกระด้างเกินไป ไม่มีรั่วซึม
ตวนเฮิงหัวเราะเบา ๆ
“คุณลู่ อย่าเข้าใจผิดนะ ผมแค่คิดว่ารายการอีสปอร์ตมันมีความเสี่ยงสูง อย่างยิ่งสโมสรที่เพิ่งตั้งใหม่ เริ่มจากศูนย์ จุดที่ต้องใช้เงินมีเยอะ สามสิบล้านดูเหมือนไม่น้อย แต่ถ้าทุ่มลงไปจริง ๆ ก็อาจไม่เห็นเสียงน้ำกระเพื่อมด้วยซ้ำ”
ลู่หรานพยักหน้า
“คุณตวนพูดถูก”
พูดจบ เขาก็พูดต่อ “เพราะงั้นในแผนการ ผมจึงแยกสามช่วงแรกออกมาละเอียดมาก สามสิบล้านจะไม่ถูกเผาทิ้งในครั้งเดียว เงินในแต่ละก้อนหลังจากนี้จะใช้เพื่อผลงานแข่งขันเท่านั้น ไม่ใช่เพื่อหน้าตา”
ตวนเฮิงได้ยินประโยคนี้ หัวคิ้วของเขาแทบจะขยับจนมองไม่เห็น
ลู่หรานเสริมเสียงเบาอีกประโยค “เพราะผมไม่อยากทำให้คนที่ยอมให้โอกาสผมจริง ๆ ผิดหวัง”
ประโยคนี้หล่นลงมา อากาศเงียบลงชั่วขณะ
คนที่ยอมให้เขาโอกาสจริง ๆ
คนคนนั้นจะเป็นซูเมี่ยนก็ได้ จะเป็นซูซางก็ได้
แต่ลู่หรานพูดมันออกมาอย่างเปิดเผยจนเกินไป ราวกับไม่ได้มีความหมายแอบแฝงใด ๆ
ตวนเฮิงกลับรู้สึกขัดหูขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ซูซางก้มหน้ามองเอกสาร มุมปากของเธอโค้งขึ้นเล็กน้อยอย่างแผ่วเบา
เธอพลิกอ่านแผนการต่อไป
ต้องยอมรับว่าแผนการฉบับนี้เขียนออกมาได้ดีจริง ๆ
ลู่หรานไม่ได้เพราะตัวเองเป็นอัจฉริยะแล้วฝากอนาคตของสโมสรไว้กับความสามารถส่วนตัว แต่กลับใช้เดิมพันเพียงเล็กน้อยที่ตัวเองมีมาพลิกเกม
ซูซางพลิกไปถึงหน้าแผนสัดส่วนหุ้น
เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย