ซูซางนิ้วมือแตะเบา ๆ บนภาพในจอเฝ้าระวังที่จับภาพลู่หรานไว้ เสียงของเธอแผ่วเบา “ได้เจอกันอีกแล้วนะ”
วินาทีถัดมา ในหัวของเธอ เสียงกลไกที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นทันที
[ติ๊ง——]
[ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจหลักสำเร็จ]
ซูซางขนตากระพริบลงเบา ๆ
ในภาพบนจอ ลู่หรานเงยหน้าขึ้นพอดี
สายตาของคนทั้งคู่ทอดผ่านหน้าจอเย็นเฉียบเครื่องหนึ่ง บรรจบกันเพียงชั่วครู่ โดยที่ไม่มีใครรู้
ไม่กี่วันต่อมา
สนามกอล์ฟส่วนตัวหน้าคฤหาสน์เก่าของตระกูลซู
ซูซางยืนอยู่กลางสนามหญ้า มือทั้งสองข้างจับไม้กอล์ฟมั่นคง
วันนี้เธอสวมชุดกอล์ฟสีครีม บนศีรษะสวมหมวกกันแดดสีขาว ใต้ปีกหมวกเผยให้เห็นดวงตาคมเย้ยเย็นที่งดงาม
เป็นใบหน้าที่ดูอ่อนโยน แต่เมื่อเวลาจดจ่อ กลับแผ่ความเย็นชาที่ห่างเหิน
ไม่ไกลจากเธอ ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งยืนอยู่
ชายคนนั้นชื่อตวนเฮิง เป็นคุณชายเล็กของตระกูลต้วน และเป็นรองประธานบริษัทต้วนซื่อในปัจจุบัน
เขาอายุเท่ากับซูซาง ตั้งแต่เด็กอาศัยอยู่ในหมู่บ้านวิลล่าเดียวกัน นับว่าโตมาด้วยกัน
ตวนเฮิงมองซูซางตีไม้กอล์ฟออกไปหนึ่งที แล้วเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ “ช่วงนี้นายยุ่งขนาดนั้น แต่ฝีมือกลับไม่ตกเลยนะ”
ซูซางดึงไม้กอล์ฟกลับมา สีหน้าไร้ความรู้สึกใด ๆ
“ยุ่งก็ยุ่ง แต่พื้นฐานขนาดนี้ยังพอมีติดตัวอยู่”
พูดจบ เธอก็ค่อย ๆ จิบน้ำที่แคดดี้ยื่นให้อย่างเอร็ดอร่อย
ตวนเฮิงเดินเข้ามาใกล้ เบาะแสริมฝีปากมีรอยยิ้มจาง ๆ
“อ้อ ว่าแต่ ได้ยินว่าอาเมี่ยนเพิ่งไปวุ่นวายกับคลับอีสปอร์ตล่ะ?”
ซูซางส่งขวดน้ำกลับคืน เสียงเรียบเฉย “อืม ลงทุนไปสามสิบล้าน”