หนึ่งปีครึ่งต่อมา
ซูซางกำลังก้มหน้าลง มีดและส้อมในมือค่อยๆ หั่นเนื้อวัวบนจานอย่างช้าๆ
เธอใช้ส้อมจิ้มเนื้อชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่งเข้าปาก
หกหกจู่ๆ ก็พูดขึ้นอย่างเร่งรีบ
[โฮสต์ ตรวจพบกองเรือสหพันธ์ขนาดใหญ่กำลังเข้าใกล้โมเหอ]
[ด้วยความเร็วตอนนี้ของพวกเขา อีก 20 นาที คนของสหพันธ์จะล้อมที่นี่จนมิดชิด]
ท่าทางการเคี้ยวของซูซางไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
เธอกลืนเนื้อลงคอ เตรียมจะหั่นชิ้นต่อไป
"ใครเป็นคนนำทัพ?"
[จ้าวฝาน]
ปลายมีดกดลงบนพื้นผิวเนื้อ
การเคลื่อนไหวของซูซางหยุดชะงักไปชั่วขณะ
วินาทีถัดมา รอยยิ้มที่สื่อความหมายไม่ออกก็ผุดขึ้นในแววตาของเธอ
"ดูเหมือนไม่ต้องให้ฉันลงมือแล้ว"
นับตั้งแต่วันนั้นที่หนีออกมาถึงตอนนี้ ก็ผ่านไปหนึ่งปีครึ่งแล้ว
ตอนนั้น จ้าวฝานไล่ตรวจทีละคน แถมยังไม่ลังเลที่จะออกคำสั่งค้นหาตัวระดับสูงสุดเพื่อตามหาเธอ
เพื่อไม่ให้เขาหาเจอ ซูซางจึงให้หกหกเลือกดินแดนของโจรสลัดดาวเคราะห์ที่อ่อนแอที่สุดในแถบดาวชายขอบให้เธอ
นั่นก็คือโมเหอ
ส่วนที่ว่าทำไมตอนนี้เธอถึงตั้งหลักปักฐานที่โมเหอได้ ก็เป็นเพราะเธอแอบงัดสิทธิ์บางอย่างจากหกหกมา
เรื่องย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีครึ่งก่อน
ซูซางวางคมมีดแนบข้างลำคอของตัวเองด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วพูดเสียงเย็นชา "หกหก ให้หรือไม่ให้สิทธิ์ฉัน ถ้าไม่ให้ ฉันจะให้เธอรีเซ็ตใหม่"