ภายในออฟฟิศ หวังเฉียงงงไปหมดสิ้น
เช้านี้เขาเข้าไปในออฟฟิศจริง ๆ
มีคนบอกเขาว่า ผู้อำนวยการให้เขาไปเอาแบบฟอร์มลงทะเบียนในออฟฟิศ
ใครจะไปรู้ว่าตอนนี้กลายเป็นหลักฐานว่าเขาขโมยเงิน
หน้าของหวังเฉียงขึ้นสีแดงก่ำ
"ผมไม่ได้ทำ!"
"ผมแค่เข้าไปหาของ!"
"มีคนบอกผมว่าป้าโจวฮุ่ยหลานให้ผมไปเอาแบบฟอร์มลงทะเบียน!"
โจวฮุ่ยหลานขมวดคิ้วมุ่น
"ใครบอก?"
หวังเฉียงพูดไม่ออก
คน ๆ นั้นเรียกเขาตอนที่เขากำลังเข้าห้องน้ำ ตอนนั้นเขาไม่ได้คิดอะไร
ตอนนี้ให้เขาบอกว่าใคร ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นใคร
"ผม...ผมไม่รู้"
ความผิดหวังในสายตาของโจวฮุ่ยหลานชัดเจนยิ่งขึ้น
"หวังเฉียง"
"แกโตแล้ว"
"ทำผิดไม่น่ากลัว น่ากลัวคือโกหกตลอดเวลา"
หวังเฉียงเงยหน้าขวับ
"ผมไม่ได้โกหก!"
"พวกคุณใส่ร้ายผม!"
น้ำเสียงของโจวฮุ่ยหลานจริงจัง
"งั้นแกก็อธิบายให้ชัดสิ ทำไมเงินถึงอยู่ใต้หมอนของแก?"
"ผมไม่รู้!"
หวังเฉียงร้องออกมาอย่างแตกสลาย
"ผมก็แค่ไม่รู้!"
โจวฮุ่ยหลานมองท่าทางเขาแบบนี้ รู้สึกทั้งโกรธทั้งจนใจ
เธอรู้มาตลอดว่าหวังเฉียงซนและมีนิสัยชอบข่มคน
ปกติก็ก่อเรื่องไม่น้อย
แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะขโมยเงินในออฟฟิศ
ที่ทำให้ผิดหวังยิ่งกว่าคือ หลักฐานอยู่ตรงหน้า เขายังไม่ยอมรับอีก
"เรื่องนี้จะจบง่าย ๆ ไม่ได้"
น้ำเสียงของโจวฮุ่ยหลานเย็นลงด้วย: "แกกลับไปเขียนรายงานตรวจสอบห้าพันตัวอักษร ส่งให้ฉันหลังอาหารเย็นวันนี้ เขียนให้ชัดว่าแกผิดตรงไหน ควรแก้ไขยังไงต่อไป"
หวังเฉียงระเบิดอารมณ์สุดขีด
"ห้าพันตัวอักษร?"
"ทำไมต้องเป็นผม!"
"ผมบอกแล้วว่าผมไม่ได้ทำ!"
โจวฮุ่ยหลานก็เพิ่มเสียงเช่นกัน
"หวังเฉียง!"
"พอได้แล้ว!"
วินาทีถัดมา ประตูก็ถูกดึงเปิดออกอย่างแรง
หวังเฉียงตาแดง ๆ วิ่งทะลุออกมา
ทันทีที่ออกมา ก็เห็นซูซางกับพวกที่ยืนอยู่ที่โถงทางเดิน
เหมียวเหมียว เสี่ยวฉิน และหยวนหยวนต่างก็มองเขาด้วยความตกตะลึง
ซูซางยืนอยู่ตรงกลาง ใบหน้าเล็ก ๆ ซีดเผือด ราวกับตกใจกับท่าทางที่เขาวิ่งออกมากะทันหัน
สีหน้าหวังเฉียงเปลี่ยนไป
"พวกเธอยืนอยู่นี่ทำไม?"
เหมียวเหมียวผลักซูซางไปไว้ข้างหลังโดยไม่รู้ตัว
"พวกเรา...พวกเราแค่ผ่านมา"
เสี่ยวฉินพูดเสียงเบา: "พวกเราไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น"
ประโยคนี้ออกมา ยิ่งทำให้เหมือนได้ยินมาหมดแล้ว