ซูซางเงยหน้าขึ้น
“มีอะไรอีก?”
ลู่หรานดูเหมือนจะเขินอายเล็กน้อย แต่ก็ยังเอ่ยอย่างจริงจัง “หลังจากนี้การก่อตั้งสโมสรจะมีรายละเอียดอีกมากที่ต้องรายงาน ถึงแม้เลขาลี่จะประสานงานให้ แต่เรื่องหัวใจของการแข่งขันและการวางแผนระยะยาว ผมกลัวว่าการถ่ายทอดผ่านคนกลางจะไม่แม่นยำพอ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาบริสุทธิ์จ้องมองเธอ
“ขอเพิ่มช่องทางติดต่อได้ไหมครับ? ผมรับประกันว่า จะไม่รบกวนท่านในช่วงเวลาที่ไม่จำเป็น”
ซูเมี่ยน:“……”
ซูเมี่ยนเบิกตากว้างมองลู่หราน
ไม่ได้นะเพื่อน นายกล้าขนาดนี้เลยเหรอ?
เบอร์ส่วนตัวของพี่สาวเขา ใครๆ ก็จะขอได้หรือไง?
แม้แต่เจ้านายจากบริษัทคู่ค้าหลายรายก็มีแค่เบอร์ทำงานของหลี่เซี่ย ถ้ามีธุระจริงก็ต้องผ่านเลขานุการเพื่อนัดหมายล่วงหน้า ลู่หรานเพิ่งจะพบพี่สาวเขาอย่างเป็นทางการวันนี้เป็นครั้งแรก กล้าขอเบอร์ติดต่อได้เลยเหรอ?
ซูเมี่ยนรีบดูสีหน้าของซูซางโดยไม่รู้ตัว
เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าพี่สาวจะปฏิเสธเย็นชา แล้วตัวเองจะรีบช่วยลู่หรานพูดแก้สถานการณ์
แต่แล้วซูซางก็มองลู่หราน รอยยิ้มที่มุมปากของเธอเบาบางลงอย่างไม่รู้ตัว
“ได้สิ”
หัวใจของลู่หรานเต้นรัวอย่างแรง
ซูเมี่ยน:“?”
ซูเมี่ยนตกตะลึงไปเลย
ได้สิ?
ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ? ง่ายขนาดนั้น?
พี่สาว ปกติเธอน่ะรำคาญคนอื่นขอเบอร์เธอไม่ใช่เหรอ?
ซูซางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเปิดคิวอาร์โค้ด แล้วส่งให้โดยไม่แยแส
ลู่หรานก้มลงสแกน หน้าจอแสดงหน้าต่างคำขอเพิ่มเพื่อนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว