ซูซาง: "..."
เธอต้องกลับบ้านผิดวิธีแน่ๆ
ไม่อย่างนั้น ทำไมเพิ่งก้าวเข้าบ้านก็เจออะไรน่ารำคาญแบบนี้เข้าล่ะ
ซูเมี่ยนยังพูดต่อไปไม่หยุด
"ฮือๆๆ ทุกอย่างเป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่น่าเห็นแก่ตัวแบบนั้นมาก่อนเลย!"
ซูซางกดขมับเบาๆ
บินข้ามทวีปมาสิบกว่าชั่วโมง แล้วจัดการงานทั้งวันอีก
ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะมานั่งดูคนเมาเพ้อเจ้อเท่าไหร่หรอก
เธอหันไปทางบันได ตั้งใจจะเรียกพ่อบ้าน
แต่คำพูดมาถึงปากก็หยุดไป
เวลาขนาดนี้ พ่อบ้านคงเข้านอนไปแล้ว
เธอไม่ชอบรบกวนคนอื่นเรื่องแค่นี้
ซูซางหันกลับมามองซูเมี่ยนอีกครั้ง
ซูเมี่ยนยังกอดหมอนอิงร้องไห้อยู่
"พี่สาว ต่อไปฉันกับลู่หรานจะช่วยกันทำสโมสรเอ็มเอ็กซ์ให้สำเร็จให้ได้ จะไม่ปล่อยให้เงินของพี่ทิ้งเปล่าๆ แน่นอน ตอนนั้นพี่ก็เตรียมตัวเป็นคนที่ฉันภูมิใจได้เลย"
พอได้ยินชื่อลู่หราน ซูซางขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบไม่มีใครสังเกต
จังหวะนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากทางห้องครัว
ซูซางเงยหน้ามองไป
ร่างหนึ่งเดินออกมาจากห้องครัวแบบกึ่งเปิด
ลู่หรานถือชามกระเบื้องสีขาวอยู่ในมือ ปากชามมีไอร้อนจางๆ ลอยกรุ่น
เขาสวมชุดสบายๆ
เสื้อแขนยาวสีดำรัดรูป เนื้อผ้าแนบไปกับเรือนร่าง เน้นช่วงเอวคอดและแนวไหล่หลังให้เห็นชัดเจน
เพราะเขาดันแขนเสื้อขึ้นมาถึงต้นแขนไปโดยไม่รู้ตัว แขนช่วงหนึ่งเลยโผล่ออกมาให้เห็น มีเส้นสายที่ลื่นไหล กล้ามเนื้อไม่ได้บึกบึนเกินไป แต่กระชับและสวยงาม มีความแข็งแรงแบบผอมบางอันเป็นเอกลักษณ์