.......
ฤดูร้อนปีที่ยี่สิบเก้าแห่งรัชศกจิ่งหยวน ซูซางป่วยลงเพราะอากาศร้อนเกินไป
ฮ่องเต้หยงต้องหยุดราชการถึงสองวัน และเรียกหมอหลวงแทบทุกคนในสำนักหมอหลวงมาที่ตำหนักฉางเล่อ
โชคดีที่ซูซางแค่ร่างกายอ่อนแอจนทำให้มีไข้ต่ำ ๆ ไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต
พอหายป่วยแล้ว นางยิ่งไม่อยากลุกจากเตียง
หกหกนอนอยู่ในมิติแห่งจิตสำนึก มองนางด้วยความกังวลใจ
[โฮสต์ ช่วงนี้เธอเบื่อเกินไปหรือเปล่า?]
ซูซางกำลังเล่นเกมจำลองบริหารกิจการอยู่
ได้ยินคำถาม นางก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้า
"ก็พอได้"
[แต่ช่วงนี้เธอไม่แม้แต่จะอ่านนิยายเลยนะ]
"อ่านหมดแล้ว"
[คลิปวิดีโอล่ะ?]
"ก็ดูหมดแล้ว"
หกหกอ้าปากจะพูดอะไร
มันเตรียมเนื้อหาความบันเทิงไว้สำหรับโลกนี้ ตั้งใจว่าจะพอใช้ไปได้ถึงหนึ่งปี
ไม่คิดว่าซูซางนอกจากกินยากับนอนแล้ว จะใช้เวลาทั้งหมดอยู่ในมิติแห่งจิตสำนึก
แค่ครึ่งปี นางก็ดูคลังที่กักตุนไว้ไปเกือบหมดแล้ว
หกหกเริ่มเสียดายที่ไม่โหลดมาเพิ่มอีก
[งั้นฉันเล่านิทานให้ฟังไหม?]
ซูซางในที่สุดก็เงยหน้ามองมัน
"เธอเล่าอะไรเป็นบ้าง?"
หกหกคิดจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง
[ฉันเล่าเรื่องตอนฝึกอบรมที่แผนกตัวประกอบชายให้ฟังแล้วกัน]
"เช่น?"
[เช่นตอนฝึกอบรม ครูให้ระบบแต่ละตัวเลือกโฮสต์ที่เหมาะสมที่สุดหนึ่งคน]
[จิดจิดที่อยู่ห้องข้าง ๆ เลือกคนที่ดูฉลาดมากเป็นพิเศษมาคนหนึ่ง]
[พอผูกพันกันแล้วถึงพบว่าคนคนนั้นในสมองมีบุคลิกที่ต่างกันถึงสามแบบ แต่ละบุคลิกคิดว่าตัวเองคือโฮสต์ตัวจริง}[จิดจิดต้องออกภารกิจทุกวัน ต้องสั่งซ้ำสามรอบ]
ซูซางเงียบไปสองวินาที แล้วปิดเกมลง
"เล่าต่อ"
หกหกมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที