เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง
[โฮสต์ หากไม่มีอะไรผิดพลาด ภายในไม่กี่สิบปี ซูซางก็จะไปถึงระดับที่ใกล้เคียงกับเจ้าตอนนี้]
[หรือแม้กระทั่ง นางอาจทะลวงสู่เซียนก่อนเจ้า]
เย่เฉินไม่พูดอะไร
ระบบเพื่อกระตุ้นเขา พูดต่อ
[หากเจ้ายังจมอยู่กับมารใจ นางจะยิ่งเดินห่างออกไป]
[เมื่อนางไปถึงแดนเซียน เห็นโลกกว้าง เจอผู้แข็งแกร่งมากมาย บางทีอีกไม่นานนางก็จะลืมเจ้าไปจนหมดสิ้น]
ลืม
เย่เฉินรู้สึกหวานโลหิตในลำคอ เกือบถุยเลือดออกมา
เขาไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งซูซางจะลืมเขา
เขาคิดว่า ตราบใดที่เขายังยืนอยู่ที่เดิม นางจะต้องหันกลับมาแน่นอน
แต่ตอนนี้ ซูซางไม่หันกลับมาแล้ว
นางกำลังเดินไปยังที่สูงขึ้น
ยิ่งเดินยิ่งไกล
ไกลจนถึงวันที่บางทีเขาอาจจะตามนางไม่ทันจริง ๆ
สายฟ้าทดสอบครั้งสุดท้ายตกลงมา ท้องฟ้าและแผ่นดินแทบถูกแสงสีขาวกลืนกิน
ซูซางถือกระบี่ขึ้นรับ กระบี่ส่องหิมะส่งเสียงกังวานใส
แสงสายฟ้าระเบิด เมฆาถูกฉีกขาด
เหนือยอดเขาเย็นเดือน ฝนวิญญาณตกลงมา พลังปราณแห่งฟ้าดินหลั่งไหลเข้าสู่ร่างนางอย่างบ้าคลั่ง
ซูซางยืนอยู่กลางอากาศ เสื้อคลุมสีดำเปื้อนเลือด คิ้วและดวงตายังคงเยือกเย็นเช่นเดิม
ขั้นมหายาน
นางสำเร็จ
เหล่าศิษย์ในสำนักตะลึงงันอยู่ครู่หนึ่ง ต่างพากันคุกเข่าลงแสดงความยินดี
"ขอแสดงความยินดีกับท่านอาจารย์ซูที่ทะลวงสู่ขั้นมหายาน!"
"ขอแสดงความยินดีที่ยอดเขาเย็นเดือนมีผู้แข็งแกร่งขั้นมหายานเพิ่มอีกหนึ่ง!"
"ท่านอาจารย์ซูมีพรสวรรค์เลิศล้ำ นับเป็นโชคดีของสำนักชิงสวนเรา!"
ซูซางค่อย ๆ ลงสู่พื้น
ฝนวิญญาณชำระคราบเลือดบนอาภรณ์นาง สีหน้ายังซีดเผือดอยู่บ้าง แต่พลังปราณมั่นคงในขั้นมหายานขั้นต้นแล้ว
เจ้าสำนักเดินเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มและประหลาดใจ
"น้องซู ทำลายกำแพงสู่ขั้นมหายานได้ในสิบปี มองทั่วทวีปชางสวนก็ยากจะหาคนที่สองได้"