ซูซางพูดต่อ
“ศิษย์อาจารย์ต้องรู้จักที่ต่ำที่สูง จะล่วงเกินกันไม่ได้”
“อาจารย์ปรารถนาทางใหญ่ที่ไร้หัวใจ ศิษย์ก็จะทำให้อาจารย์สมหวัง”
ทุกคำล้วนเป็นการยอมแพ้ ทุกคำล้วนแทงใจ
เย่เฉินรู้สึกเพียงเจ็บแปลบที่กลางอก ลมหายใจก็ปั่นป่วน
“ซูซาง...”
ซูซางค่อย ๆ ดึงมือกลับ
แต่เย่เฉินไม่ยอมปล่อย
เขาจ้องมองนาง แววตาปวดร้าว
“ตอนนั้นข้ามิได้ไม่แยแสเจ้า”
สีหน้าซูซางไม่เปลี่ยน
เย่เฉินเสียงยิ่งแผ่วเบา “วันนั้นที่หุบเขาเย็นน้ำแข็ง สิ่งที่ข้าพูด มิได้ออกจากใจ”
ซูซางเริ่มมีปฏิกิริยาบ้างในที่สุด
นางมองเขา มุมปากผุดรอยยิ้มบาง ๆ
“อ้อ?”
คำเดียวนี้เย็นเยียบ
เย่เฉินเจ็บในอก แต่ยังคงพูดต่อไป
เขารู้ดี หากวันนี้ไม่พูด โอกาสข้างหน้าอาจไม่มีจริง
“ข้าชอบเจ้า”
สี่คำนี้เอ่ยออกมา สายลมหิมะบนยอดเขาเย็นเดือนราวหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
เย่เฉินพูดต่อ “ชอบมานานแล้ว”
ขนตาซูซางขยับเล็กน้อย
มือที่เย่เฉินจับข้อมือนางแน่นขึ้น ราวกับกลัวนางจะจากไป
“ตั้งแต่แรกพบเจ้า หัวใจแห่งวิถีของข้าก็บังเกิดความแปรปรวน ต่อมารับเจ้าเป็นศิษย์ ก็มิได้เพราะเห็นแก่พรสวรรค์เพียงอย่างเดียว”
“ข้าใช้พันธะศิษย์อาจารย์ข่มใจตนเอง เพราะกลัวตัวเองจะเสียการควบคุม และกลัวเจ้าจะพลอยได้รับภัย”
“วันนั้นที่หุบเขาเย็นน้ำแข็ง มิใช่เพราะข้าไม่อยากยอมรับ”
เสียงเย่เฉินแหบพร่า
“ข้าแค่กลัว”
ซูซางมองเขา สายตายังคงเย็นชา
“กลัวอะไร?”
เย่เฉินเอ่ย “กลัวว่าพันธะศิษย์อาจารย์จะย้อนกลับมาทำร้ายเจ้า”
“เรามีพันธะศิษย์อาจารย์ที่เทียนเต้าผูกไว้ ชาติกำเนิดกำหนดไว้แล้ว”
“หากข้าฝ่าฝืน หากความรักต้องห้ามถูกเทียนเต้าตัดสินว่าผิดจารีต ผิดพันธะ ผลย้อนกลับอาจไม่ตกอยู่ที่ข้าเพียงผู้เดียว”