เซียวเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง ความยินดีที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในใจราวกับถูกสาดน้ำเย็นใส่
เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็กล้ำกลืนกลับเข้าไป
รีบไม่ได้
ซูซางให้ความสำคัญกับครอบครัวมาก
ถ้าตัวเองแสดงท่าทีต่อต้านมากเกินไป ก็มีแต่จะทำให้หล่อนลำบากใจ
อย่างไรเสียหล่อนก็ตกลงจะไปยมโลกแล้ว
แค่ให้หล่อนบอกลาเขาสักคำ ที่เหลือไม่สำคัญ
สีหน้าเซียวเหยียนกลับมาสงบอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยออกมาหนึ่งคำ
"ได้"
พอได้ยินว่าเขาตอบตกลง ซูซางก็โล่งใจอย่างเห็นได้ชัด
"ขอบคุณองค์จักรพรรดิ"
เซียวเหยียนเอ่ยเรียบๆ "ไม่ต้องขอบคุณข้า"
"แต่มีเรื่องหนึ่ง"
"อะไรหรือเพคะ?"
"อย่าบอกเขามากนัก"
ซูซางชะงักไปครู่หนึ่ง
เซียวเหยียนอธิบายอย่างเป็นธรรมชาติ "เรื่องของยมโลกเกี่ยวข้องกับกฎหยินหยาง"
"มนุษย์ธรรมดารู้มากเกินไป ไม่ใช่เรื่องดี"
"เจ้าแค่บอกเขาว่า ข้าจะพาเจ้าออกไปสักสองสามวัน"
"ส่วนว่าจะไปที่ไหน ทำอะไร ไม่ต้องเล่ารายละเอียด"
ซูซางฟังจบ ก็พยักหน้าอย่างจริงจัง
"สาวกเข้าใจแล้วเพคะ"
"ดื้อรั้นจริง"
สองคำนั้นแทบจะหลุดออกมาจากปากโดยไม่ทันตั้งตัว
พูดจบ ต่างฝ่ายต่างเงียบไปครู่หนึ่ง
ซูซางดูเหมือนจะไม่คิดว่าองค์จักรพรรดิผู้เย็นชาและน่าเกรงขามจะพูดแบบนี้กะทันหัน ปลายหูของหล่อนค่อยๆ ขึ้นสีแดงจางๆ
หล่อนก้มหน้าลง พูดเสียงเบา "สาวกจะเชื่อฟังองค์จักรพรรดิเพคะ"
เซียวเหยียนจ้องมองปลายหูที่แดงเรื่อของหล่อน หัวใจก็กระสับกระส่ายอย่างผิดปกติอีกครั้ง
ทำไมหล่อนถึงอายง่ายขนาดนี้
แค่ชมหนึ่งประโยคก็เป็นอย่างนี้ แล้วถ้าภายหลัง...