ห้องรับแขกเงียบสงัด
ซูหยานนั่งอยู่บนโซฟา คิ้วขมวดมุ่นจ้องรายงานการตรวจสอบล่าสุดบนคอมพิวเตอร์ตรงหน้า
ขณะนั้นเอง ซูซางก็เดินลงจากบันไดพอดี
นางเดินไม่เร็ว แต่ท่าทางยังคงเผยความไม่สงบอยู่เล็กน้อย
ซูหยานรู้สึกอ่อนโยนลงในใจทันที
"ลงมาทำไม? ไม่บอกให้กลับไปพักผ่อนในห้องหรือไง?"
ซูซางเดินมาที่โซฟา แต่ไม่ได้นั่งลงทันที
นางดูเหมือนกำลังลังเล
"พี่ชายรอง"
"หืม?"
ซูหยานเงยหน้าขึ้น
"เป็นอะไร?"
ซูซางเม้มริมฝีปาก
ครู่หนึ่งจึงเอ่ยเสียงเบา "ฉัน...ฉันเพิ่งถามท่านเทวราชมา"
สีหน้าซูหยานจริงจังขึ้นทันที
"จักรพรรดิหยินผู้อุปถัมภ์เธอน่ะหรือ?"
"อื้ม"
"ท่านเทวราชพูดว่าอะไร?"
ซูซางนั่งลงตรงข้ามเขา สองมือประสานกันวางบนเข่าอย่างเรียบร้อย
"ท่านเทวราชบอกว่า เมื่อคืนมีอะไรบางอย่างเข้ามาในห้องของฉันจริงๆ"
สีหน้าซูหยานเปลี่ยนไปทันที
"เป็นอะไร?"
"ท่านเทวราชบอกว่าเป็นเทพปีศาจตนหนึ่ง"
อากาศเงียบลงทันใด
ซูหยานจ้องน้องสาวอยู่นานหลายวินาที
"เทพปีศาจ?"
"เจ้าค่ะ"
ซูซางพยักหน้า
"ท่านเทวราชบอกว่า เทพปีศาจตนนั้นไร้ร่างกาย ต้องการยืมร่างของฉันเพื่อกลับมายังโลกมนุษย์อีกครั้ง"
"เมื่อคืนตอนที่มันเข้าใกล้ฉัน ท่านเทวราชก็พบเข้า"
"แล้ว...ท่านเทวราชก็ไล่มันหนีไป"
"ท่านเทวราชยังปกป้องฉัน จนตัวเองบาดเจ็บ"
เสียงของนางค่อยๆ เบาลง
ซูหยานเงียบไปสนิท ความสงสัยในใจเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ
"ท่านเทวราชไม่ใช่เทพที่แข็งแกร่งที่สุดในยมโลกหรือ? ทำไมถึงบาดเจ็บได้ล่ะ?"