ที่มุมห้อง หลินจี้มีอข้าวในมือชะงักไปชั่วครู่
ท่ามกลางโรงอาหารที่อึกทึก เขาไม่ได้ยินว่าพวกเธอพูดอะไรกัน
แต่เขามองเห็นสายตาที่พวกเด็กผู้หญิงกลุ่มนั้นมองเขาชัดเจน
กลัว เกลียด หลบเลี่ยง
เขาชินกับสิ่งนี้มานานแล้ว
ทุกคนในสถานสงเคราะห์มองเขาแบบนี้
เด็กเล็ก ๆ กลัวเขา
เด็กโต ๆ เกลียดเขา
ผู้ใหญ่ก็เวทนาเขา แต่ก็ปวดหัวกับเขาเหมือนกัน
พวกเขามักจะพูดเสมอว่านิสัยเขาไม่ดี
หม่นหมอง ไม่เข้ากับใคร ไม่น่ารัก
จึงไม่มีใครอยากรับเขาไปเลี้ยง
หลินจี้ไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้
ยังไงเขาก็ไม่ต้องการใครอยู่แล้ว
แต่เมื่อวันนี้ ไม่รู้ว่าทำไม
เมื่อเขาเห็นซูซางมองมาทางเขาเช่นกัน หน้าอกก็ตึงขึ้นมาอย่างกระทันหัน
เขากลัวว่าเธอจะแสดงสีหน้าแบบเดียวกัน
กลัวว่าเธอจะกลัว กลัวว่าเธอจะเกลียด
กลัวว่าเธอจะเหมือนกับคนอื่น ๆ ที่ได้ยินคำพูดไม่กี่ประโยค แล้วก็จัดเขาเข้าไปอยู่ในพวกที่ "เข้าใกล้ไม่ได้"
หลินจี้ก้มหน้าลง ใช้ตะเกียบแทงเข้าไปในข้าวแรง ๆ
เขารู้สึกว่าตัวเองน่าขำเหลือเกิน
พวกเขาเพิ่งเจอกันครั้งแรก
เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร
เธอจะคิดยังไง มันจะไปเกี่ยวอะไรกับเขา?
แต่ถึงจะคิดแบบนั้น เขาก็ยังอดที่จะเงยหน้ามองอีกครั้งไม่ได้
ซูซางนั่งอยู่ที่ตำแหน่งใกล้หน้าต่าง
กินข้าวช้าจัง
ทีละคำเล็ก ๆ
ไม่เหมือนเด็กคนอื่น ๆ ที่กินแบบตะกละตะกลาม
หลังของเธอตั้งตรงมาก
ตอนที่สองมือประคองชามซุป ปลายนิ้วขาวราวกับเครื่องกระเบื้อง
เด็กผู้หญิงข้าง ๆ พูดด้วย เธอก็เงยหน้ามองแล้วตั้งใจฟัง
บางทีก็พยักหน้า บางทีก็ยิ้มนิดหน่อย
อ่อนโยนจนน่าหลงใหล
หลินจี้จ้องมองเธอนานมาก จนอาหารจะเย็นอยู่แล้ว