วินาทีถัดมา หมอกดำก็พันเข้ากับขาทั้งสองของเขา แล้วลากเขากลับไปกลางห้องด้านในอย่างรุนแรง
จี๋ไป๋รักษารอยยิ้มสุภาพไว้ไม่อยู่แล้ว ร้องด้วยความหวาดกลัวว่า "อย่าฆ่าฉัน! ฉันรู้เบาะแสซ่อนเร้นในดันเจี้ยนนี้! ฉันบอกนายได้!"
เสิ่นเอ้อไม่สะทกสะท้าน
จี๋ไป๋หันไปมองซูซางอีกครั้ง
"ซูซาง! ฉันไม่ได้ตั้งใจ! ในดันเจี้ยนฉันแค่อยากเอาชีวิตรอด! ช่วยพูดแทนฉันหน่อย!"
ซูซางหดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเสิ่นเอ้อ ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ
ริมฝีปากของเธอขยับ แต่กลับพูดอะไรไม่ออก ราวกับตกใจจนเสียงหาย
เสิ่นเอ้อยกมือขึ้นปิดหูของเธอ
"อย่าฟัง"
เขาพูดเสียงเบา
"สกปรก"
หมอกดำหดรัดตัวอย่างฉับพลัน
จี๋ไป๋ยังส่งเสียงกรีดร้องไม่ทันจะจบประโยค ก็ถูกหมอกดำกลืนหายไปทั้งตัว แม้แต่จิตสำนึกที่หลงเหลือก็ถูกบดขยี้จนสะอาดหมดสิ้น
ขนตาของซูซางสั่นไหวเล็กน้อย
เสิ่นเอ้อก้มหน้ามองเธอ
"กลัวฉัน?"
ซูซางไม่ตอบ
เธอเพียงใช้มือผลักอกเขาเบาๆ เหมือนอยากจะห่างออกไปอีกนิด
การเคลื่อนไหวนี้ทำให้ความบ้าคลั่งในแววตาของเสิ่นเอ้อลึกลงไปอีก
เสิ่นเอ้อก้มหน้าลง ใช้หน้าผากแตะกับยอดผมของเธอ เสียงต่ำมาก
"ซางซาง ขอร้องเถอะ อย่าทำแบบนี้กับฉัน"
เหมือนคำสั่ง และเหมือนคำอ้อนวอน
ร่างกายของซูซางสั่นเทาเบาๆ
"ปล่อยฉันเถอะ..."
เสิ่นเอ้อหลับตาลง แล้วกอดแน่นขึ้นอีก
"ถ้าปล่อยเธอไป เธอก็จะหนีอีก"
หางตาของซูซางแดงก่ำ "ฉันไม่ได้คิดจะหนี"
เสิ่นเอ้อพูดเสียงต่ำ "เธอคิด"
นิ้วของเขาเกี่ยวเข้ากับกำไลดำทองที่ข้อมือเธอเบาๆ เหมือนกำลังยืนยันว่าสายสัมพันธ์นั้นยังคงแน่นหนา
"เมื่อกี้มีบางอย่างอยากจะพาเธอไป"
"ฉันเกือบหาตัวเธอไม่เจอ"
น้ำเสียงของเขาจู่ๆ ก็เย็นชืดลง
"นั่นคืออะไร?"
หัวใจของซูซางเต้นกระตุกเล็กน้อย
จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้น ดวงตาคลอด้วยน้ำตาที่ฉายความว่างเปล่า
"ฉันไม่รู้..."
เสียงของเธอเบามาก ละเอียดราวกับลมพัดมาก็ปลิวหาย
"ฉันไม่รู้จริงๆ"
เสิ่นเอ้อมองเธอ มองดูความกลัว ความกังวล ความฉงนในแววตาเธอ
เขาไม่ควรสงสัยเธอ
เธอแค่ตกใจกับดันเจี้ยนจนกลัวเกินไป
เป็นดันเจี้ยนนี้ต่างหากที่อยากจะกลืนกินเธอ
เป็นผู้ชายคนนั้นที่หลอกเธอ