ในที่สุดซูซางก็หัวเราะออกมาเสียงดัง
คืนนั้นซูเมี่ยนกลับบ้านแล้วพบว่าของกินมื้อดึกของตัวเองหายไปจริง ๆ เขาโกรธจนโพสต์ประณามลู่หรานในกลุ่มแชตครอบครัวว่าใช้อำนาจหน้าที่แก้แค้นส่วนตัว
ลู่หรานตอบกลับมาเพียงประโยคเดียว
“ฉันไม่ได้กินของกินมื้อดึกของนายนะ”
ซูซางมองโทรศัพท์พลางยิ้ม
ลู่หรานโอบเธอจากด้านหลัง วางคางลงบนไหล่ของเธอ
“หัวเราะอะไร”
“หัวเราะที่นาย childish”
ลู่หรานพูดเสียงต่ำว่า “ซางซาง เธอชอบถังถังมากเลยใช่ไหม”
ซูซางวางโทรศัพท์ลงแล้วมองเขา
“ทำไม นายถึงกับจะแย่งความรักจากเด็กเลยหรือไง”
ลู่หรานหลุบตาลง อ้อมแขนที่โอบเธอกระชับขึ้นเล็กน้อย
“ฉันรู้ว่าไม่ควรทำแบบนี้”
“แต่เธอติดเธอทุกวัน ฉันก็เลยไม่มีโอกาสติดเธอบ้าง”
ซูซางหันกลับมา มองชายตรงหน้าที่อายุสามสิบกว่าแล้ว แต่ยังน้อยใจเพราะเรื่องแบบนี้ ก่อนจะยกมือขึ้นประคองใบหน้าเขา
“อาหราน รอถังถังโตแล้ว นายอยากอยู่ติดฉันนานแค่ไหนก็ได้ ดีไหม”
ดวงตาของลู่หรานพลันสว่างวาบ
เขาก้มลงจูบเธอเบา ๆ แล้วพูดเสียงแหบพร่าว่า “ซางซาง เธอตามใจฉันเกินไปแล้ว”
ซูซางพูดเรียบ ๆ ว่า “รู้ก็ดีแล้ว”
“แล้วเธอจะตามใจฉันตลอดไปไหม”
“จะสิ”
ลู่หรานยิ้ม
“งั้นฉันก็ไม่เปลี่ยนแล้ว”
ซูซางมองเขาด้วยแววตาอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเอ็นดู
“อืม ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก”
กาลเวลาเนิ่นนาน สโมสรเอ็มเอ็กซ์แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ
มันไม่ได้เป็นเพียงทีมเดียวอีกต่อไป แต่เติบโตจนกลายเป็นยักษ์ใหญ่ในวงการ ครอบคลุมทั้งอีสปอร์ตอาชีพ ลีกเยาวชน การผลิตการแข่งขัน เนื้อหาเกม การจัดการสตรีมเมอร์ และศูนย์รวมอีสปอร์ตนอกสถานที่