ซูซางกัดริมฝีปาก พยักหน้าเบาๆ
หลินจี้หัวเราะแผ่วเบาทันใดนั้น "ซางซาง เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการรักใครสักคนจริงๆ มันเป็นความรู้สึกแบบไหน"
เขางัดสายตาขึ้น มองเธออีกครั้ง
"เธอไม่เคยมีความรัก ไม่เคยใกล้ชิดกับเพศตรงข้ามอย่างจริงจัง"
"คนที่ตามจีบเธอตอนมหา‘ลัย ไม่มีใครได้โอกาสกินข้าวกับเธอตามลำพังแม้แต่มื้อเดียว"
"ความเข้าใจทั้งหมดที่เธอมีเกี่ยวกับความสัมพันธ์ มาจากมาตรฐานที่คนอื่นบอกเธอ"
"ดังนั้นที่เธอบอกว่าไม่ชอบฉันตอนนี้ มันไม่มีความหมายอะไรเลย"
ซูซางมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ "ชอบไม่ชอบเป็นความรู้สึกของฉัน"
"ความรู้สึกของเธอถูกปัจจัยภายนอกมีอิทธิพลได้"
หลินจี้พูดเสียงเรียบ
"เมื่อปัจจัยภายนอกที่ไม่สำคัญเหล่านั้นหายไปทั้งหมด เธอก็จะรู้เองว่าใครเหมาะกับเธอที่สุด"
"เธอจะตัดสินใจแทนฉันแม้กระทั่งความคิดของฉันเหรอ?"
"ฉันแค่กำลังแก้ไขการตัดสินใจที่ผิดพลาดซึ่งเกิดจากความหุนหันของเธอ"
ซูซางโกรธจนน้ำตาไหลพราก "เธอฟังฉันไม่รู้เรื่องเลย"
"ฉันฟังชัดเจนมาก"
หลินจี้เดินมาหาเธอ ยกมือขึ้นใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาบนแก้มเธอเบาๆ
ซูซางอยากหลบ แต่เขากลับคว้าท้ายทอยเธอไว้
"ตอนนี้เธอยังรับไม่ได้ ฉันให้เวลาเธอได้"
"หนึ่งเดือนไม่พอ ก็ครึ่งปี"
"ครึ่งปีไม่พอ ก็หนึ่งปี"
"เรายังมีเวลาอีกมาก"
เขาก้มมองเธอ เสียงอ่อนโยน
"เธอจะชินเอง"
"ส่วนการออกไปจากที่นี่ การตัดขาดจากฉัน หรือการส่งมอบตำแหน่งของฉันให้คนอื่น—"
หลินจี้หยุดไปครู่หนึ่ง มุมปากของเขายังมีรอยยิ้มบางๆ จางๆ ผุดขึ้น
"สิ่งเหล่านี้ไม่อยู่ในขอบเขตที่เธอเลือกได้"
รูม่านตาของซูซางหดเล็กน้อย
หลินจี้มองท่าทางตกใจของเธอ ความรู้สึกในดวงตาเขาค่อยๆ สงบลง
เมื่อพูดออกไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งต่อไปอีก