......
สามวันต่อมา ฉินเซ่อเดินทางมาถึงด้วยตนเอง
วันนั้นเมืองหลวงมีฝนโปรยปราย ฤดูใบไม้ร่วงยิ่งเย็นเยียบลง
ฉินเซ่อสวมชุดสูทสีเข้ม ทับด้วยเสื้อโค้ตสีดำ มือถือของขวัญที่เตรียมไว้
ดวงตาคมคิ้วเข้มของเขายังคงเย็นชาและสุขุม แต่แฝงความเอาจริงเอาจังมากกว่าปกติหลายส่วน
ตอนที่เขาพบซูซางที่โถงทางเข้า สิ่งแรกที่เขาสนใจไม่ใช่ครอบครัวซู แต่เป็นว่าเธอแต่งกายอบอุ่นพอหรือไม่
ซูซางสวมชุดกระโปรงถักสีอ่อน คล้องผ้าคลุมไหล่ ยืนอยู่ข้างบันไดแล้วยิ้มให้เขา
สายตาของฉินเซ่อตกบนปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของเธอ คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อยแทบจะมองไม่เห็น
หากไม่ติดว่าบิดามารดาของซูซางอยู่ด้วย เขาคงเดินเข้าไปกุมมือเธอไว้ในอุ้งมือแล้ว
บิดาซูเห็นภาพนั้นเข้าตา แต่ไม่พูดอะไร
เมื่อนั่งลงอย่างเป็นทางการ ครอบครัวซูถามคำถามมากมายกับฉินเซ่อ
ฉินเซ่อตอบทีละคำถาม
“หลังจากซางซางเข้ากองถ่าย จะมีห้องพักส่วนตัวและทีมงานเฉพาะ ส่วนกำหนดการถ่ายทำทั้งหมดจะยืนยันกับเธอล่วงหน้า”
“ส่วนกระแสโจมตีทางออนไลน์ ทีมงานได้เก็บหลักฐานไว้แล้ว จะไม่ปล่อยให้เธอต้องเผชิญเพียงลำพัง”
“ถ้าอนาคตเธออยากแสดงหนังของคนอื่น ฉันก็จะเคารพการตัดสินใจของเธอ”
พอพูดถึงประโยคสุดท้าย ซูซางเงยหน้ามองเขา
ฉินเซ่อก็มองกลับมาที่เธอเช่นกัน
สายตาของเขาลึกซึ้ง แต่ไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย
บิดาซูจ้องเขาแล้วจู่ ๆ ก็ถามขึ้นว่า “ถ้าพวกเธอแยกทางกันล่ะ?”
อากาศในห้องรับแขกเงียบงันในทันที